Silna Rodzina

Po co nam Wielki Post?

2012-03-02T17:39:00.003-08:00

U progu kolejnego Wielkiego Postu trzeba sobie uświadomić stan własnej duszy, własną małość i grzeszność. Nie poprzestawajmy na posypaniu głowy popiołem.

Coraz większą popularnością, również w Polsce, cieszą się baseny, siłownie, gabinety odnowy biologicznej. Nie tylko ludzie młodzi, ale i ci w sile wieku spacerują, uprawiają gimnastykę, by być w dobrej kondycji fizycznej. Czy jednak sprawne ciało jest w perspektywie życia wiecznego najważniejsze?

Dla nas, chrześcijan, mobilizacją do podejmowania postu są postawy wielu osób opisane na kartach Pisma Świętego. Kiedy prorok Jonasz oznajmił mieszkańcom Niniwy niebezpieczeństwo kary Bożej za popełnione grzechy, postanowili oni podjąć post, by przebłagać Boga (por. Jon 3, 7-9). Bóg zobaczył ich skruchę i "nie zesłał na nich kary" (Jon 3, 10). Podobnie Achab - król Izraela, który zgrzeszył wobec Jahwe, oddając cześć innym bogom, gdy został upomniany przez proroka Eliasza, "rozdarł szaty, włożył wór na ciało oraz pościł" (1 Krl 21, 27). Wielu też ogłaszało post, umartwiało się, by uprosić Boga dla siebie i swoich najbliższych szczęśliwą drogę i opiekę nad ich dobytkiem (por. Ezd 8, 21-23). Ważnym tekstem biblijnym, zachęcającym każdego z nas do podejmowania postu jako przygotowania do świąt Zmartwychwstania Pana, jest scena kuszenia Jezusa na pustyni. Chrystus, odpowiadając na pokusy szatańskie, pokazuje, że nie samym chlebem żyje człowiek. Potrzebuje czegoś więcej, czegoś duchowego. Aby to osiągnąć, musimy ćwiczyć nie tylko ciało.

Czterdzieści dni postu

Najstarsze świadectwa o praktykowaniu przez chrześcijan postu jako przygotowania do Paschy pochodzą z III w. Tertulian (ok. +240 r.) podaje, że post trwał tylko 40 godzin, w Wielki Piątek i Wielką Sobotę, ale był bardzo surowy. Pod koniec tego samego wieku wydłużono go do tygodnia. Sobór nicejski w 325 r. postanowił, że czas pokutny przed pamiątką Zmartwychwstania Pańskiego trwać będzie 40 dni. W Kościele wschodnim rozpoczynano go osiem tygodni przed Wielkanocą, wyłączając z niego soboty i niedziele. Kościół Zachodni przyjmował sześć tygodni postu, bez niedziel, gdyż każda niedziela jest pamiątką Zmartwychwstania Pana. Papież Grzegorz Wielki, pod koniec VI w., ujednolicił w całym Kościele okres Wielkiego Postu, ustanawiając dokładnie 40 dni wielkopostnego przygotowania. Okres ten rozpoczyna się Środą Popielcową, kilka dni przed pierwszą niedzielą Wielkiego Postu.

Dlaczego właśnie 40 dni? Liczba 40 w Biblii jest "zarezerwowana" dla dzieł oczyszczenia i przygotowania. 40 dni trwał deszcz i potop, Mojżesz przebywał na Synaju przez 40 dni i 40 nocy, 40 lat Izraelici błąkali się na pustyni... Chrystus pościł 40 dni na pustkowiu. Pamiętać jednak trzeba, że liczba 40 nie jest rozumiana w Biblii w sensie matematycznym, lecz symbolicznym.

Popiół i pokuta

Popiół i ziemia w wielu religiach traktowane były jako znaki żałoby, pokuty i skruchy. Chrześcijanie przejmowali zwyczaje żydowskie i uznawali posypywanie się popiołem za znak żałoby i oczyszczenia. Do liturgii Kościoła zwyczaj ten wprowadzono ok. IV w. i przeznaczony był dla osób publicznie odprawiających pokutę. Tradycja posypywania głów popiołem wszystkich ochrzczonych na znak pokuty i jako rozpoczęcie okresu Wielkiego Postu pojawiła się w VIII w. W XI w. stał się on zwyczajem obowiązującym w Kościele katolickim dzięki decyzji papieża Urbana II. Wtedy też Kościół postanowił, że popiół używany do posypywania głów wiernych pochodzi ze spalenia palm poświęconych w Niedzielę Palmową poprzedniego roku. Tak jest do dzisiaj.

Posypywanie głów popiołem w Środę Popielcową jest bardzo rozpowszechnione i cenione przez wiernych. Na początku Mszy św. kapłan święci popiół, by później czynić nim znak krzyża na głowie wiernego, wypowiadając słowa: "Pamiętaj człowiecze, że prochem jesteś i w proch się obrócisz" (por. Rdz 3, 19) lub "Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię" (por. Mk 1, 15). Słowa te mają przypomnieć każdemu z nas o kruchości ziemskiego życia, nieuchronności śmierci, a tym samym zmobilizować do podjęcia pracy duchowej nad sobą.

Chociaż Popielec nie narzuca obowiązku uczestnictwa we Mszy św., to jednak nasze kościoły często są bardziej wypełnione niż w inne ważne uroczystości w ciągu roku. Dobrze też, że zabieramy popiół do naszych domów, by posypać nim głowy tych, którzy ze względu na chorobę czy podeszły wiek nie mogą uczestniczyć w tym dniu we Mszy św. Pamiętajmy jednak, że sam ryt nie wystarczy. Musi za nim iść jeszcze chęć przemiany życia i konkretny wysiłek w codzienności.

Nabożeństwa wielkopostne

Posypanie głowy popiołem to tylko znak, że pragniemy czas Wielkiego Postu przeżyć z Chrystusem, który przez modlitwę i post przygotowuje się do śmierci dla nas i dla naszego zbawienia. Wielki Post jest dla wierzących dobrą okazją do głębokiej rewizji swojego życia. Wielkopostna liturgia pomaga nam w przygotowaniu się do przeżywania radosnej tajemnicy Zmartwychwstania Pańskiego. Stawia nam przed oczy trudną i bolesną drogę, którą szedł Chrystus, by przynieść światu zbawienie. Przypomina też, że przez sakrament chrztu św. również i my pragniemy podążać nią w ślad za Synem Bożym.

Czytaj więcej »

Wielki Post - pokuta ubarwiona miłością - Bronisław Mokrzycki SJ

2012-03-02T17:37:00.000-08:00

W czasie Wielkiego Postu słyszymy wezwanie Pana do pełnienia dobrych czynów. Jakie to czyny? To modlitwa, post i jałmużna. Te trzy ważne, dobre czyny nie są jedynie miarą wielkopostnej ascezy, lecz przede wszystkim są sprawdzianem praktycznej miłości i taki koloryt - koloryt miłości - nadają chrześcijańskiej pokucie.

Modlitwa - wyraz miłości do Boga

Pierwszy czyn to modlitwa. Modlitwa, która jest przebywaniem, rozmową i więzią z Bogiem, otwiera nas na Boga jako Miłość i wyraża naszą miłość ku Niemu. W Ewangelii według św. Łukasza czytamy, że "zawsze trzeba się modlić i nie ustawać" (18, 1). Podobnie mówi Św. Paweł w Liście do Tesaloniczan: "Nieustannie się módlcie" (1 Tes 5, 17). Jeżeli zawsze trzeba się modlić, to znaczy, że modlitwa musi mieć nie tylko kształt formalny, ale winna przenikać każde nasze działanie! Idzie o nieustanny zwrot serca ku Bogu, o zaproszenie Boga w całe nasze życie. Człowiek kochający Boga, modli się nieustannie - czy to przeznaczając specjalny czas na modlitwę, czy też prosząc Pana: bądź ze mną, gdy się trudzę i gdy wypoczywam, bądź przy mnie w każdej chwili mego życia.

Modlitwa miła Bogu to taka, która wypływa z czystej intencji. To nie jest modlitwa na pokaz - by ludzie widzieli i podziwiali. Prawdziwa modlitwa ma być ukierunkowana tylko ku Ojcu, który "widzi w ukryciu". Dlatego - jak przypomina dziś Pan - trzeba wejść do swej izdebki, zamknąć drzwi i tam się modlić. Ojcowie Kościoła, komentując te słowa Pana, mówią, że tą "zamkniętą izdebką" jest ludzkie serce. Aby w nim się znaleźć, trzeba najpierw zostawić wszystkie zewnętrzne sprawy i wyciszyć się, nie szukając niczego i nikogo poza Bogiem. Nie zawsze przychodzi to łatwo. Nieraz długo trzeba walczyć z rozproszeniami, nieuporządkowanymi uczuciami czy zniechęceniem. Idzie jednak o to, by pomimo tych zmagań, serce lgnęło do Boga, pragnęło Go i tylko Jego szukało. Zachęta do modlitwy ukrytej w "izdebce serca" nie oznacza, że nie można modlić się publicznie. Można, a nawet trzeba dawać zewnętrzny wyraz swej wiary. Zawsze jednak nasza modlitwa winna być bezinteresowna, wolna od względu ludzkiego, czyli wypływająca z czystej miłości do Pana.

Post - wyraz uporządkowanej miłości do siebie samego

Post jest znakiem miłości własnej, czyli skierowanej ku sobie samemu. Dlaczego? Ponieważ jest umartwieniem, a więc panowaniem nad sobą, czego owocem jest zaprowadzenie ładu i harmonii we własnym życiu. Uporządkowanie swojego życia, a zwłaszcza swojego wnętrza - to prawdziwa miłość ku sobie. Miłość własna w tym przypadku nie jest miłością egoistyczną (!), bowiem drogą jej realizacji jest pokuta i umartwienie, a celem - większa miłość ku Bogu i ku drugiemu człowiekowi. Człowiek umartwiony, opanowany i pokutujący, choć najpierw odczuwa pewien trud ascezy i związaną z nią stratę, ostatecznie jest radosny i szczęśliwy.

Przypomnijmy sobie słowa Pana Jezusa skierowane do uczniów, którzy nie mogli wypędzić złego ducha: "Ten zaś rodzaj złych duchów wyrzuca się tylko modlitwą i postem" (Mt 17, 21). I postem! Do modlitwy trzeba więc dodać post; umartwienie zmysłów, umartwienie ciała. Ale nie tak, jak to czynili faryzeusze, którzy ludziom chcieli pokazać, że poszczą i dlatego przybierali ponury wygląd. Tu znów ważna jest czysta intencja! Nie dla opinii ludzkiej, nie dla zamanifestowania własnej ascezy i wielkoduszności, ale dla samego Boga trzeba podjąć umartwienie. Trzeba pościć, umartwiać się, ale jednocześnie trzeba zachować radość i zwyczajność. Wewnętrznie może być trud i doświadczenie straty, lecz na twarzy niech będzie uśmiech. Nagroda nas nie minie, ale prawdziwą nagrodę otrzymać można tylko od Ojca, "który widzi w ukryciu".

Czytaj więcej »

To nie gwożdzie Cię przybiły...

2012-03-02T17:29:00.001-08:00

dzisiejszy Patron: święty wdowiec – Feliks Trzeci, papież

2012-03-01T00:40:00.000-08:00

dzisiejszyPatron: święty wdowiec – Feliks Trzeci, papież

Biskupem może byćmąż jednej żony – napisał św. Paweł. Kiedy diakon Feliks owdowiał wybrano go nabiskupa Rzymu. Odznaczał się wielkąmądrością w rządzeniu Kościołem i świętością życia codziennego. Spotkało gowiele przykrości od różnych ludzi. Najbardziej bolesnym były nieporozumienia zPatriarchą Konstantynopola. Zmarł pod koniec piątego wieku i pochowany został wbazylice św. Pawła za Murami.

ojciec Paweł Bandurski: zaproszenie na Weekend Małżeński

2012-03-01T00:00:00.000-08:00

... skoro nam się poszczęściło, że tu do nas przyszła miłość...

2012-02-29T21:42:00.002-08:00

... skoro nam się poszczęściło, że tu do nas przyszła miłość...

Kliknij tutaj, żeby oglądać film "Nasza Miłość"

O leczeniu miłości

2012-02-29T20:16:00.001-08:00

Podobno człowiek jest najbardziej wrażliwym stworzeniem na świecie. Nie wiem, czy to prawda, ale rzeczywiście jesteśmy istotami bardzo podatnymi na zranienie. Wystarczy niewielki uraz, aby pojawił się bolesny siniak czy rana, której zagojenie się wymaga sporo czasu. Czasami pamiątką po takim wydarzeniu pozostaje blizna, widoczna jeszcze przez wiele miesięcy. Ale człowiek jest podatny nie tylko na urazy fizyczne; nasza sfera psychiczno–duchowa, odróżniająca nas od zwierząt, jest jeszcze delikatniejsza. I dlatego w tej sferze tak łatwo jest nas zranić.
Chyba każdy doświadczył kiedyś odrzucenia naszej miłości, obojętności kogoś, kto był dla nas ważny, czy wykorzystania pod pozorem dobrych intencji. Wiemy, jak bardzo to boli — i że ból ten obecny jest jeszcze po wielu latach. Jeśli nawet nie odczuwamy go na co dzień i myślimy, że to już przeszłość, odzywa się niespodziewanie, kiedy wydarza się coś przypominającego tamtą sytuację, albo nawet bez powodu — gdy na przykład budzimy się w nocy.
Zapewne też zdarzało nam się odkrywać, że ludzie, których kochaliśmy, nie potrafią nas kochać odpowiedzialną, bezinteresowną i dojrzałą miłością albo że kochają nas nie takimi, jakimi naprawdę jesteśmy, lecz takimi, jakimi oni by chcieli, żebyśmy byli. Kiedy przekonywali się, że nie odpowiadamy ich wyobrażeniom — a przecież nikt nie jest w stanie spełniać wszystkich oczekiwań i pragnień innych ludzi — okazywali rozczarowanie albo zupełnie znikali z naszego życia, raniąc nas boleśnie.
Wiadomo też, jak się czuliśmy, kiedy zawiódł nas ktoś, komu uwierzyliśmy. Ktoś traktował nas życzliwie, stopniowo zaczynaliśmy mu ufać i odsłaniać się przed nim, zachowywać się swobodnie w jego towarzystwie, przedstawiać mu nasze prawdziwe myśli i poglądy bez strachu o jego reakcję, mówić mu o naszych uczuciach, wierząc, że nas akceptuje... a wtedy ta osoba nagle odsuwała się od nas, zaczynała nas unikać. A może wyśmiała nas albo niespodziewanie zaatakowała publicznie, ujawniając i krytykując to, co powiedzieliśmy jej w zaufaniu?
Takie urazy latami gromadzą się w psychice. Niektóre z nich pamiętamy, inne nie — ale żaden z nich nie znika bez śladu. Trwają w podświadomości w postaci lęków, blokad emocjonalnych, mechanizmów obronnych i utrwalonych sposobów reagowania, niszcząc nasze samopoczucie i relacje z ludźmi...

Czytaj więcej »

above & below

2012-02-29T12:01:00.002-08:00

above & below

kliknąć tutaj, żeby zobaczyć film

Navotas Cemetery, Manila, The Philippines.

Manila is one of the most overpopulated places on Earth.
There are over 2000 families living above the dead in the Navotas Cemetery. Babies are born and the dead are buried in the same place.
Life goes on.

dzisiejszy Patron: święty Roman Jurajski

2012-02-29T00:37:00.000-08:00

dzisiejszyPatron: święty Roman Jurajski

Raz na czterylata jest wspomninany w tym dniu założyciel pierwszego klasztoru we Francji. Żyłna początku piątego wieku. 35-letni dojrzały mężczyzna wybrał odludzie w lasachJury, by zakosztować samotnego życia. Odnaleźligo tam. Najpierw młodszy brat, święty Lupicyn. Następnie inni mężczyźni. I tak powstałpierwszy klasztor na francuskiej ziemi. Wkrótcejeszcze dwa kolejne. A Roman został księdzem i opatem.

Słowo Odwieczne

2012-02-28T20:54:00.001-08:00

Słowo Odwieczne,

Jednorodzony Synu Boży, proszę Cię,

naucz mnie służyć Ci tak,

jak tego Jesteś godzien.

Naucz mnie dawać, a nie liczyć,

walczyć, a na rany nie zważać,

pracować, a nie szukać spoczynku,

ofiarować się, a nie szukać nagrody innej

prócz poczucia, że spełniam Twoją

Najświętszą wolę.

Amen

św. Ignacy Loyola

dzisiejszy Patron: święty papież Hilary, rodem z Sardynii

2012-02-28T00:40:00.001-08:00

dzisiejszy Patron:święty papież Hilary, rodem z Sardynii

Zanim zostałpapieżem był papieskim delegatem na synod w Efezie, nazwany potem „zbójeckimsynodem”, bo sprowadzeni przez zwolenników cesarza zbójcy pobili a nawet zabiliwielu spośród 150 biskupów. Wśród zmarłych był nawet patriarchaKonstantynopola. Hilary cudem uszedł z życiem, co nie udało się drugiemupapieskiemu delegatowi, który zaginął bez wieści. A rzecz dotyczyła sporu teologicznego,czy Pan Jezus był Bogiem i człowiekiem czy tylko Bogiem na ziemi. Papież iPatriarcha Konstantynopola byli zgodni: Jezus jest Bogiem i człowiekiem. Działosię to w piątym wieku.

Sztuka słuchania. Dlaczego warto słuchać?

2012-02-28T00:00:00.000-08:00

Dlaczego warto słuchać?

Sztuka aktywnego słuchania jest niezbędnym narzędziem dobrej komunikacji, zwłaszcza w relacjach, w których zależy nam na podtrzymaniu dobrego kontaktu, a także wywierania wpływu na osoby. Dotyczy to więc szczególnie relacji między rodzicami i dziećmi, wychowawcami i wychowankami, doradcami i klientami, a także relacji mających szczególną wartość: w małżeństwie czy przyjaźni.

Przyswojenie sobie umiejętności dobrego i aktywnego słuchania powinno dokonywać się etapami. Warto trenować je w rozmowach z wybraną osobą w życiu codziennym, nie ujawniając wobec niej, że te rozmowy stanowią przedmiot ćwiczenia.

Proponuję każdemu etapowi poświęcić cały tydzień praktyki wobec wybranej osoby, z którą kontakt sprawia mi trudności.

Etap pierwszy: W czasie rozmowy staram się zachować kontakt wzrokowy z rozmówcą i podejmuję słuchanie bierne, wyrzekając się przerywania, a także wypowiadania własnego zdania czy opinii, zanim rozmówca nie zakończy swojej wypowiedzi.

Etap drugi: Słuchając kontroluję mój własny wewnętrzny monolog myślowy. To ćwiczenie nauczy mnie obejmować świadomością jednocześnie dwa elementy komunikacji: samo słuchanie wypowiedzi rozmówcy i to, co stanowi moją wewnętrzną reakcję na usłyszane treści, jednocześnie powstrzymywać impulsywne

Czytaj więcej »

dzisiejszy Patron: „święty uśmiechu”: kleryk Francesco Possenti – Gabriel od Matki Bożej Bolesnej

2012-02-27T00:01:00.000-08:00

dzisiejszyPatron: „święty uśmiechu”: kleryk Francesco Possenti – Gabriel od Matki BożejBolesnej

Gdy w 18-tym rokużycia ogłosił, że wstępuje do klasztoru, to najbardziej zaskoczeni byli ci,którzy najlepiej go znali: rodzice, przyjaciele, znajomi. Przecież w klasztorzenie będzie wcale tego, co dotychczas zajmowało mu najwięcej czasu: gry w karty,polowania, tańce i wieczory towarzyskie. Zdecydowanie przeciwny był ojciec, bopłacił na wykształcenie syna w najlepszych jezuickich szkołach. Wybrany klasztorsłynął z szerzenia nabożeństwa do Męki Pańskiej i do Matki Bożej Bolesnej. Francesco rozpoczął nowe życie i otrzymał noweimię zakonne: Gabriel od Matki Bożej Bolesnej. W klasztorze był najgorliwszymzakonnikiem w wypełnianiu praktyk pokutnych, i równocześnie najbardziejpogodnym i zawsze uśmiechniętym. Zmarł na gruźlicę, mając 24 lata, niedoczekawszy święceń kapłańskich, w 1862 roku. Od tych, którzy go znali, otrzymałprzydomek „święty uśmiechu”.

Rany niezagojone, ograniczają naszą wolność - Jan Konior SJ

2012-02-26T00:00:00.001-08:00

Przebaczenie jest łaską i aktem wolnej woli. Zawsze odnosi się do świadomego zła - mniejszego lub większego - popełnionego względem nas.

Każdy z nas na różne sposoby doświadczył i doświadcza zła. Są to upokorzenia, odrzucenia, niesprawiedliwości, różnego rodzaju cierpienia na poziomie fizycznym, psychicznym i duchowym. Bolą nas zranienia przeszłości.

Tak naprawdę wszyscy się ranimy. Ranią nas rodzice, nauczyciele, duchowni, przyjaciele. Niezagojone rany nosimy często przez całe życie. Nie zawsze o nich mówimy. Szukamy różnych form terapii, ale i one nie zawsze mogą nam do końca pomóc. Terapia psychologiczna dla niektórych wydaje się niezbędna, jednak i ona, jeśli jest terapią bez Pana Boga, nie przyniesie zamierzonego efektu. Z doświadczenia wiemy, że najbardziej ranią nas najbliższe osoby, które najbardziej kochamy. Przysłowie arabskie mówi: Jedyny ból, który przeszywa bardziej niż stal, to wrogość, która pochodzi od bliskich.

Warto zapytać siebie o naszą reakcję na ból zadany przez innych. Pierwsza reakcja, jaka się w nas pojawia, to oddanie ciosu z taką samą siłą lub większą. Kumuluje się w nas gniewna energia, chęć szybkiej zemsty. W ten sposób ranimy tylko siebie samych, ponieważ zapominamy, że zło trzeba zwyciężać dobrem.

Dlaczego przebaczam?

Przebaczam, ponieważ doświadczyłem konkretnego zła od drugiego człowieka i nie chcę odpłacać mu złem za złe. Wiem, że zło zawsze rodzi zło. Nie oznacza to, że zapominam o złu, którego doświadczyłem. Nawet dopuszczam do siebie oburzenie, złość, gniew, ponieważ są to naturalne, ludzkie reakcje. Widzę i czuję zło, niesprawiedliwość. Nie mogę

Czytaj więcej »

Między dzieciństwem a dorosłością - Krzysztof Biel SJ

2012-02-26T00:00:00.000-08:00

Młodość jest niezwykle istotnym okresem w życiu człowieka. Z jednej strony jest to fascynujący czas eksploracji, eksperymentowania, poszukiwania nowych, intensywnych doznań, odkrywania siebie i innych, otwierania się nowych horyzontów myślowych, kształtowania tożsamości. Z drugiej zaś to czas dorastania, dojrzewania do odpowiedzialności, ścierania się przeciwieństw, czas kryzysów oraz uczenia się dorosłości.

Jak zauważa R. Campbell "młodość jest burzliwym okresem, w którym nastolatek może w przeciągu dnia albo godziny gwałtownie wydorośleć lub zdziecinnieć, wahając się od beztroski do zgorzknienia, od logiki do irracjonalności" .

Młodzież nie stanowi grupy homogenicznej. Okres dorastania jest specyficzny dla każdego człowieka i wyraża się w indywidualnych przeżyciach, troskach, trudnościach czy radościach. Młodzi ludzie muszą zmagać się z mnogością wyborów, uczuć i myśli, które atakują z każdej strony.

Młodość określa się w literaturze mianem okresu przejściowego, w czasie którego następuje przygotowanie do pełnienia ról dorosłych, wprowadzenie w kulturę. Kurt Lewin twierdzi, że adolescencja jest przede wszystkim okresem przejściowym, który niesie ze sobą przeobrażenia szybsze i głębsze niż poprzedni etap życia. Wiąże się z

Czytaj więcej »

Wielki Post to może być "Twój Czas" - bp Janusz Kaleta z Kazachstanu cz 3

2012-02-25T21:43:00.000-08:00

Jak wygląda życie i praca biskupa w Kazachstanie? cz. 1

2012-02-25T10:01:00.000-08:00

Weekend Malzenski - Rekolekcje dla par

2012-02-25T00:00:00.000-08:00

Zapraszamy i polecamy:

WEEKEND MAŁŻEŃSKI - REKOLEKCJE DLA PAR MALZENSKICH

17-18 MARCA 2012 (SOBOTA I NIEDZIELA)
W LOMBARD W KINGS HALL (Sala bankietowa)
$100 OD PARY MAŁŻEŃSKIEJ
Z MOŻLIWOŚCIĄ OPIEKI NAD DZIEĆMI

PROWADZĄCY:
OJCIEC PAWEŁ BANDURSKI - PROWINCJAŁ KSIĘŻY CHRYSTUSOWCÓW
OJCIEC ANDRZEJ TROJANOWSKI - EGZORCYSTA DIECEZJI SZCZECIŃSKO - KAMIEŃSKIEJ

KONTAKT/ZAPISY/INFORMACJE - BIURO PROWINCJI CHRYSTUSOWCÓW -
PANI BARBARA TEL 630-424-0401 OD PON. DO PIATKU 9AM - 2 PM

To szczęście jest szczęściem cichym - Sylwia Schneider

2012-02-24T21:06:00.001-08:00

Szczęśliwe związki to rzecz najważniejsza w życiu. Dają one człowiekowi radość, poczucie sensu, bezpieczeństwa i ciepła. To one sprawiają, że czujemy się zdrowsi i młodsi. Dobre relacje są czymś bardzo cennym, co trzeba ochraniać i pielęgnować.

Dyskretna, ciągła dbałość o jakość związku, harmonijne proporcje pomiędzy dawaniem i braniem, i wspólna obu stronom miłość do życia jako takiego jest źródłem szczęścia i zadowolenia.

To szczęście jest szczęściem cichym. W istocie dotyczy nie tylko miłości do drugiej osoby, lecz także do innych ludzi, do życia w ogóle. Jest to uczucie dalekie od jakiejkolwiek perfekcji, dalekie też od wszelkiej powierzchowności i przelotności.

Jest to poczucie owej uśmiechniętej cicho intymności w świecie, który pędzi coraz szybciej i nie pozostawia dla miłości wiele miejsca. Nie doświadczymy tego jednak, jeśli będziemy chcieli żyć coraz szybciej, osiągać więcej; jeśli będziemy stale porównywali to, co zdobyliśmy, z tym, co moglibyśmy jeszcze osiągnąć albo co jest akurat modne; jeśli mamy wysokie wymagania, które nie pozwalają tolerować małych słabości i drobnych błędów.

Im bardziej będziemy z sobą pogodzeni, akceptując samych siebie, z tym większą wyrozumiałością będziemy też traktować mocne i słabe strony innych ludzi. Będziemy umieli okazać im uznanie, na jakie zasługują, ponieważ sami będziemy mieć właściwe poczucie własnej wartości i inni ludzie nie będą nam potrzebni jako obiekty projekcji naszych własnych słabości.

Jeśli więc uda nam się zdać sobie jasno sprawę z tego, na czym polega nasz własny wkład w budowanie relacji z innymi ludźmi, wtedy powstanie szansa, że będziemy żyć naprawdę szczęśliwie.

Im częściej będziemy zastanawiać się nad tym, co sami wnosimy do naszego związku, tym głębiej będziemy go rozumieć i tym bardziej zbliżymy się do istoty siebie samych, życia i wszechświata. Sprawi to, że szybko narodzi się w nas postawa wdzięczności, a ona umożliwi nam nawiązanie serdecznych, głębokich relacji z naszym otoczeniem.

Więcej w książce: Kochać szczęśliwie - Sylwia Schneider

Dzisiejszy Patron: biskup Polikarp ze Smyrny / Swiaszczennomuczenik Polikarp, jepiskop Smirnskij

2012-02-24T00:01:00.000-08:00

24 lutego

dzisiejszy Patron: biskup Polikarp ze Smyrny / Swiaszczennomuczenik Polikarp, jepiskop Smirnskij

Najbliżej Pana Jezusa w Wieczerniku był święty Jan Ewangelista. A najbliższym i najwierniejszym uczniem Jana był przez wiele lat Polikarp. Bóg obdarzył Jana długim życiem, a jeszcze dłużej, bo równe sto lat żył Polikarp. Pan Jezus dał Janowi w Maryję w opiekę, a Jan konsekrował na biskupa Polikarpa i dał mu diecezję Smyrnę na terytorium dzisiejszej Turcji. Obydwaj, Jan i Polikarp, dużo napisali o Jezusie. Jan spisał w Ewamgełii to, co osobiście widział i słyszał, zaś Polikarp pisał o tym, czego go Jan nauczył. Jan umarł śmiercią naturalną, Polikarp zaś odważnie przyjął palmę męczeńską. Obydwaj są czczeni jako święci: i w Kościele Katolickim, i w Kościele Prawosławnym.

Czytaj więcej »

Bóg zapłać!

2012-02-23T22:38:00.002-08:00

Bóg zapłać Ewie i Irkowi za odwiedzenie naszego studio!
Ewa i Irek są dwa lata po ślubie i mają niedawno urodzonego Michała. Opowiedzieli o tym, jak się poznali, pokochali i związali we Wspólnocie życia chrześcijańskiego. I o obecnym życiu.
Ich opowiadanie będzie można wysłuchać w jeden z najbliższych wtorków o godz. 11.30am na fali WPNA 1490AM. Zapraszamy!
Bóg zapłać!

Wielki Post to może być "Twój Czas" - bp Janusz Kaleta z Kazachstanu - cz. 2

2012-02-23T22:24:00.001-08:00

Wielki Post to może być "Twój Czas" - bp Janusz Kaleta z Kazachstanu cz.1

2012-02-23T00:52:00.000-08:00

Dzisiejszy Patron: męczennik obozów koncentracyjnych: bł. Wincenty Frelichowski

2012-02-23T00:01:00.000-08:00

dzisiejszy Patron: męczennik obozów koncentracyjnych: bł. Wincenty Frelichowski

od dziewiątego roku życia był ministrantem, od 14-go – harcerzem, od 18-go seminarzystą, od 24-go księdzem. Niewiele ponad dwa lata wypełniał kapłańską posługę. Następna lata – to czas wojny, które przecierpiał w obozach nazistowskich. Zmarł w wieku 32 lat, w obozie w Dachau, na kilka miesięcy przed wyzwoleniem. Sodalis Marianus. Patron harcerzy.

o bracie Wicku i całej rodzinie opowiada rodzona siostra:

Przede wszystkim jako ministrant i to bardzo wścibski: wszystko musiał wiedzieć, wszędzie musiał być. Zawsze wiedział, za kogo była Msza św., kto umarł, kto się żenił. Interesował się wszystkim, co było związane z parafią. Pewnego roku, po swoim dyżurze w czasie nabożeństwa różańcowego pozostał jeszcze na moment w kościele. Prawdopodobnie przysnął i nie usłyszał, jak kościelny zamknął świątynię. Kiedy się obudził, było ciemno. Nie mógł wydostać się na zewnątrz. Pukał do różnych drzwi i wołał, jednak przez długi czas nikt go nie słyszał. Wreszcie pukanie usłyszał nasz przyjaciel, ks. Baniecki. Poszedł po kościelnego i otworzyli drzwi. Wicek był bardzo przejęty tym zdarzeniem. Przeżył jeszcze kilka podobnych sytuacji.

...

Wicek jeszcze przed seminarium zaangażował się w harcerstwo. Czynił to bardzo rozważnie i odpowiedzialnie. Wiemy – chociażby z jego zapisków w Pamiętniku – że zastanawiał się, czy podoła przekazać młodym to, co powinien. Modlił się, czy przyjąć funkcje w harcerstwie, ale kiedy już coś podjął, to był temu wierny. Działalność harcerską kontynuował w Pelplinie. Pamiętam, kiedyś w czasie wakacji

Czytaj więcej »

"Jezu, ufam Tobie" obraz

2012-02-22T08:03:00.001-08:00

+ 1931 rok, 22 lutego 47 Wieczorem, kiedy byłam w celi, ujrzałam Pana Jezusa ubranego w szacie białej. Jedna ręka wzniesiona do błogosławieństwa, a druga dotykała szaty na piersiach. Z uchylenia szaty na piersiach wychodziły dwa wielkie promienie, jeden czerwony, a drugi blady. W milczeniu wpatrywałam się w Pana, dusza moja była przejęta bojaźnią, ale i radością wielką. Po chwili powiedział mi Jezus: Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem: Jezu, ufam Tobie. Pragnę, aby ten obraz czczono najpierw w kaplicy waszej i na całym świecie. 48 Obiecuję, że dusza, która czcić będzie ten obraz, nie zginie. Obiecuję także, już tu na ziemi, zwycięstwo nad nieprzyjaciółmi, a szczególnie w godzinę śmierci. Ja sam bronić ją będę jako swej chwały. Dzisiaj przypada rocznica pierwszego objawieniem obrazu Bozego Milosierdzia św Faustynie w Płocku

Dzisiejszy Patron: katolicki i prawosławny – św. Papiasz z Hierapolis / Swiaszczennomuczenik Papij Ierapolskij

2012-02-22T00:01:00.000-08:00

dzisiejszy Patron: katolicki i prawosławny – św. Papiasz z Hierapolis / Swiaszczennomuczenik Papij Ierapolskij

Ojciec apostolski – bo sami Apostołowie i uczniowie Pana głosili mu Ewangelię i udzielili Chrztu świętego. Od nich uczył się wiary. Najlepiej znał Jana, tego, który był umiłowanym uczniem Pana i w Wieczerniku najbliżej Serca Jezusowego. Czego się nauczył to i zapisał, w języku greckim. Powstał z tego zbiór logiów czyli słów cytatów Pana Jezusu zebranych w całe księgi. Niestety, nie zachowane w całości a tylko w wyjątkach, w cytatach innych późniejszych pisarzy chrześcijańskich.

Święte prowadził życie. Mądrze kierował diecezją. Godnie przyjął koronę męczeństwa.

Czczony był przez cały Kościół, i ten na Wschodzi i ten na Zachodzie, bo Kościół był jeden, niepodzielony. I nadal jest czczony przez wszystkich. Niestety, bardzo zapomniany jako wzór wierności nauce Chrystusa.

Gdy ktoś przychodził do niego z nauką nową, to on wypytywał i sprawdzał, co mówią o tym Andrzej lub Piotr, co powiedział Filip lub Tomasz, lub Jakub, lub Jan, lub Mateusz, lub którykolwiek inny uczeń Pański... Był bowiem przekonany, że więcej skorzysta dla swojej duszy z prawdziwego świadectwa i od żyjących ludzi aniżeli z przeczytania wielu książek.

Więcej w języku angielskim: http://www.earlychristianwritings.com/text/papias.html

Wielkopostne i Wielkanocne spotkania - medytacje wielkopostne

2012-02-22T00:00:00.001-08:00

Wielkopostne i Wielkanocne spotkania

Robert Więcek / Wydawnictwo WAM

Droga Jezusa jest dzisiaj drogą nawrócenia. Wejdź na Górę Tabor. Pójdź do Jerozolimy, ze świadomością, że trzeba przejść i przez Golgotę. Spotkaj się z Bogiem w słowie, jakim karmi nas Kościół w okresie Wielkiego Postu i Wielkanocy.

Refleksje nad tekstami Ewangelii pomogą Ci głębiej przeżyć ten ważny czas, uwierzyć w miłość Boga i doświadczyć radości Zmartwychwstania.

Fragment książki:

POCHMURNE TWARZE CZY NAMASZCZONE OBLICZA

Środa Popielcowa Mt 6, 1-6. 16-18

Prawdziwe przemawiające oblicze

Nawróćcie się, czyli zwróćcie się ku Bogu - w Nim nasze prawdziwe oblicze. Czyż jego nie poszukujemy? Nie skupiajmy się dziś na „popiele" - on ma tylko nam „przypomnieć" to, o czym tak skrzętnie i skwapliwie zapominamy tzn. o tym, że jesteśmy stworzeni, czyli skończeni, czyli zależni od Stwórcy.

Nawróćcie się do Stwórcy - odkrywajcie Go, bo tylko w Nim nasz „obraz", prawdziwy obraz odnaleźć potrafimy. Nie to, co inni nam mówią o nas, czy sami sobie wymyślamy, ale to, co Bóg mówi nam o nas, a dokładnie to, kim On sam jest - bo tacy sami i my być mamy. Wpatrujcie się w Niego! Kontemplujcie Jego Oblicze!

W ukryciu

Owo odkrycie dokonuje się w ukryciu - nie na łamach prasy, nie na estradach czy wielkich konferencjach. Dokonuje się w cichym trwaniu w domowym zaciszu, w kościelnym półmroku, w szeptach modlitwy, w słowach dziękczynienia Bogu składanych. Dokonuje się w tej „małej izdebce", gdzie człowiek spotyka się z Bogiem, gdzie Bóg, Stwórca zamieszkuje! Wielki Post jestczasem - zaproszeniem do owego bycia w ukryciu, by prawdziwą twarz odkryć i zachwycić się nią!

Boga jesteśmy i do Boga zdążamy. Gdy nie ma tego ruchu to zostajemy sami sobie i... brzydzimy się sami sobą! Pojednanie z Bogiem to nie na pierwszym miejscu uznanie siebie jako „grzesznika" - to przypomnienie sobie, że Bóg wszystko daje człowiekowi. To przypomnienie i rozradowanie się, że jestem Jego dzieckiem -dzieckiem, które czasami się pomyli, oddali, zaniedba czyli zgrzeszy. Dzieckiem, które zawsze jest oczekiwane w domu Ojca.

Pulsujące serce

Nie popiół, nie pobożne uczynki są wyznacznikiem naszego nawrócenia i wiary w Ewangelię - to serce bijące dla Boga, przypominające sobie nieustannie otwarte furtki, drogę do Domu, nakierowuje nas na właściwe pojmowanie czasu Wielkiego Postu. Popiół to symbol rzeczywistości, od których chcemy tak gwałtownie uciec, a które są wpisane w naszą naturę. Pan Jezus mówi, że skupić się mamy na dobru, bo Ojciec jest dobry!

Dlatego wołamy z całą ufnością: „Stwórz, o Boże, we mnie serce czyste i odnów we mnie moc ducha." a z tego wypłyną też konkretne, dobre i z radością realizowane „uczynki pobożne"!

Maryi, Matce Dobrej Drogi powierzajmy tegoroczny Wielki Post, niech Ona wyprosi nam u swego Syna łaskę odkrycia naszego prawdziwego oblicza - takiego, jakim widzi nas Bóg.

ŻYCIE ALBO ŚMIERĆ - WYBÓR NALEŻY DO MNIE

Przytul mnie...do Swoich ran

2012-02-22T00:00:00.000-08:00

Mariola & Andrzej = wiara + miłość = silna rodzina (NAGRANIE AUDYCJI "W DOBRYM CZASIE" Z WTORKU - BEDZIE DOSTEPNE PRZEZ KILKA DNI)

2012-02-21T23:06:00.000-08:00

Bóg zapłać!

2012-02-21T20:37:00.000-08:00

Bóg zapłać Grażynie, jej córkom, Oli i Dominice, oraz jej synom, Adrianowi i Damianowi, za odwiedziny studia i rozmowę z nami. Grażyna i jej mąż, Andrzej, mają pięcioro dzieci (córka Ania była nieobecna w studio) i z całą piątką bardzo wiele podróżowali w życiu. Byli m.in. prawie na wszystkich Światowych Dniach Młodzieży, - i to razem z całą rodziną. Opowiedzieli swoje przeżycia z wielu podróży. Odmawiają codziennie rodzinny różaniec, by móc pojechać za rok do Rio na kolejne spotkanie z papieżem.
Byli także z całą rodziną dwa razy w Ziemi świętej, pierwsza pielgrzymka odbyła się w czasie intifady. Następna podróż rodzinna to "Śladami Maryji po Ęuropie" . Opowiedzieli nam bardzo ciekawie o tym wszystkim. Słuchacze radia "W dobrym czasie" będą mogli posłuchać wyznań całej rodziny w któryś wtorek w audycji "Silna rodzina" o godz. 11:30.
Bóg zapłać!

Bóg zapłać!

2012-02-21T20:23:00.000-08:00

Bóg zapłać za wizytę w studio księdzu Prałatowi Władysławowi Podeszwikowi za rozmowę z Martą i o. Jerzym. Ks. Władysław jest już 56 lat kapłanem z diecezji Łomża i od kilku lat pracuje w Chicago w parafii Św. Konstancji.
Ks. Władysław opowiedział o swojej rodzinie, o przykładzie rodziców, o swojej drodze do kapłaństwa i jak mu w tym rodzice zostawili wolność.
Rozmowa została nagrana i będzie można jej posłuchać w audycji "W dobrym czasie" w któryś wtorek w temacie "Silna rodzina" o godz. 11.30.
Bóg zapłać!

Dzisiejszy Patron: święty poeta – męczennik Robert Southwell, jezuita

2012-02-21T00:01:00.000-08:00

dzisiejszy Patron: święty poeta – męczennik Robert Southwell, jezuita

Wychowany w angielskiej rodzinie o tradycji katolickiej, wykształcony w Paryżu i Rzymie, gorliwie i odważnie pełnił duszpasterską i kapłańską posługę wbrew wszelkim zakazom władz angielskich bardzo wrogo nastawionych do katolików. Pracował pod zmienionym nazwiskiem wypełniając kapłańskie posługi, krążąc od jednej do drugiej katolickiej rodziny. Wezwany do udzielenia sakramentów świętych wpadł w zastawioną pułapkę, bo wezwanie było podstępem. Przesiedział prawie trzy lata w więzieniu. W tym czasie trzydzieści razy był okrutnie torturowany. Przeżył zaledwie 33 lata w drugiej połowie szesnastego wieku. Zmarł zawleczony i powieszony na szubienicy.

Zawsze znajdował czas dla twórczości literackiej. Pisał prozę i poezję. Większość swoich wierszy napisał w więzieniu. Historycy przypuszczają, iż był w bezpośrednim kontakcie z Williamem Szekspirem.

Ręcznie przepisywane na kartkach jego eseje i wiersze krążyły między ludźmi podawane z ręki do ręki i poddtrzymywały na duchu i w wierności prześladowanych katolików.

Oto niektóre tytuły jego twórczości:

Epistle of Comfort (List o pocieszeniu)

A Short Rule of Good Life (Krótka reguła dobrego życia)

Triumphs over Death (Tryumfy nad śmiercią)

Mary Magdalen's Tears (Łzy Marii Magdaleny)

Humble Supplication to Queen Elizabeth (Uniżona suplika do królowej Elżbiety)

Meditations of the Love of God (Rozmyślania o miłości Bożej)

St. Peter's Complaint

Love's Servile Lot

Look Home

The Nativity of Christ

Quotes (cytaty):

Not where I breathe, but where I love, I live;

Not where I love, but where I am, I die.

Hoist up saile while gale doth last,

Tide and wind stay no man's pleasure.

from St. Peter's Complaint. 1595.

May never was the month of love,

For May is full of flowers ;

But rather April, wet by kind,

For love is full of showers.

from Love's Servile Lot.

My mind to me an empire is,

While grace affordeth health.

from Look Home.

O dying souls, behold your living spring;

O dazzled eyes, behold your sun of grace;

Dull ears, attend what word this Word doth bring;

Up, heavy hearts, with joy your joy embrace.

From death, from dark, from deafness, from despair:

This life, this light, this Word, this joy repairs.

from The Nativity of Christ.

Co to jest milosc? Dzieci wiedza lepiej :)

2012-02-21T00:00:00.001-08:00

Miłość nie umarła, potrzebuje tylko oddechu

2012-02-21T00:00:00.000-08:00

Miłość nie umarła, potrzebuje tylko oddechu

Sylvia Schneider

Nie istnieje żaden pewny objaw, który by mówił, kiedy uczucie pomiędzy kobietą a mężczyzną nieodwołalnie się kończy. My sami często nie czujemy tego w sobie jednoznacznie.

Amerykański psycholog, Michael S. Broder rozróżnia trzy rodzaje związków, które bardziej niż inne narażone są na niebezpieczeństwo rozpadu:

1. Związek, w którym partnerzy gwałtownie manifestują swoje emocje: We wzajemnych kontaktach dominują zawsze silne emocje. Nie są one jednak efektem namiętności, lecz zasadniczej niezgodności w sferze uczuć. Charakterystyczna jest tu psychiczna niezależność (nieprzywiązywanie się do drugiego człowieka), która uniemożliwia wytworzenie się bliskości i zażyłości pomiędzy partnerami. Ekstremalne zachowania maskują fakt, że tych dwoje tak naprawdę nigdy się nie znajdzie. Seks jest jedyną płaszczyzną, na której mogą się oni z sobą komunikować. W częstych kłótniach partnerzy wyładowują swoją wściekłość i w ten sposób przygotowują też powód kolejnego pogodzenia się - poprzez zbliżenie fizyczne. Jednak o swoich prawdziwych uczuciach nie mogą rozmawiać, ponieważ nie czują się pewnie ani bezpiecznie.

2. Związek, w którym partnerzy manifestują obojętność: W takim związku nie tli się już nawet mały płomyk pod warstwą popiołu. Jednak partnerom jest z jakichś względów wygodnie i unikaj ą oni wszelkich dyskusji, która by poruszała nierozwiązane problemy. Ceną za to jest oddalenie się od siebie i brak uczuć. Pozorna harmonia tego związku jest jednak bardzo nietrwała i mało odporna na napięcia.

3. Związek, w który zaangażowana jest jedna tylko osoba: W ten związek jedna z osób wnosi więcej niż druga. Najczęściej są to kobiety - wkładają one całe swe serce i energię, podczas gdy mężczyzna pozostaje niezależny. Zwolniony z wszelkich trosk, otrzymuj e od partnerki wszystko w nadmiarze z wyprzedzeniem i tę sytuację bardzo sobie ceni. Nie czuje jednak potrzeby tym samym jej odpłacać. Prowadzi to u kobiety do rozczarowania i poczucia bezsilności.

Ci, którzy przeżyli rozczarowanie w miłości, mają skłonność do bronienia się przed uczuciami. Wycofują się i otaczają murem izolacji. W ten sposób chronią swoje serce rodzajem tarczy obronnej. Taki mechanizm izoluje jednak człowieka na zawsze. Jeśli ktoś zawsze musi przybierać postawę obronną i nie pokazuje się przed drugim takim, jaki jest naprawdę, wpada w izolację, samotność i chorobę. Wyrażenie "otworzyć swoje serce" oznacza gotowość człowieka do zdjęcia przed innym swoich masek i zabezpieczeń, a więc pokazania się w swojej bezbronności. Wymaga to odwagi, ponieważ otwartość wiąże się z ryzykiem i wywołuje lęk. Człowieka, który się otwiera, można kontrolować, zranić, a także nim manipulować. Takie doświadczenia wszyscy mamy zapewne za sobą i wiemy, że nie są one szczególnie przyjemne. Wznosząc jednak wokół siebie mur obronny, zamykamy przed sobą zdolność doświadczania radości, przyjemności i miłości.

Czy wiesz, że ludzie, którzy czują się kochani, ważni dla kogoś i mający poczucie, że mogą się przed kimś otworzyć, pięć razy mniej narażeni są na ryzyko zawału serca, udaru mózgu, raka, alergii, chorób immunologicznych, alkoholizmu, lekomanii i innych chorób? Rzeczą interesującą i godną podkreślenia jest również i to, że dla utrzymania ciała i duszy w zdrowiu i dobrym samopoczuciu jest nie tylko ważne, ile się otrzymuje, lecz również, ile samemu daje się innym. Miłość i bliskość działają jednakowo zbawiennie zarówno na tego, który obdarza, jaki tego, który otrzymuje.

Ten, kto otwiera swoje serce, sygnalizuje, że chce zburzyć swoje mury obronne i decyduje się być bezbronny. W końcu człowiek może stać się bliski komuś tylko wtedy, jeśli ujawni przednim swoją własną bezbronność. Bezbronność jest warunkiem bliskiej i intymnej relacji między ludźmi. Żeby żyć w takiej relacji, musisz jednak też mieć poczucie pewności, jakie daje ci obecność drugiego człowieka. Jednak jak człowiek ma mieć tę pewność i zaufanie wobec innego, jeśli tak często doświadcza też z jego strony rozczarowania?

Więcej w książce: Kochać szczęśliwie - Sylvia Schneider

Dzisiejszy Patron: św. Jan Ogilvie

2012-02-20T00:01:00.000-08:00

św. Jan Ogilvie, pochodzący ze Szkocji nawrócił się na katolicyzm podczas podróży po kontynencie europejskim, jezuitą został w Czechach, pracował jako ksiądz w Austrii i na Słowacji, wrócił do ojczystej Szkocji jako misjonarz i tam odznaczał się wiernością Kościołowi katolickiemu i Papieżowi. Za to popadł do więzienia w Glasgow i za to też go powieszono. Przed samą śmiercią „serdecznie uściskał kata, ucałował szubienicę, potem jako pamiątkę po sobie rzucił w tłum różaniec”. żył na przełomie szesnastego i siedemnastego stulecia.

Papież Benedykt XVI podczas wizyty apostolskiej w Wielkiej Brytanii powiedział do szkockich kapłanów: „Niech inspiruje was wszystkich przykład św. Jana Ogilvie, który był pełen poświęcenia, bezinteresowności i odwagi”.

Mówił wówczas papież Benedykt:

„Drodzy kapłani Szkocji, jesteście powołani do świętości i do służenia Ludowi Bożemu przez kształtowanie swojego życia w oparciu o tajemnicę krzyża Chrystusa. Głoście Ewangelię z czystym sercem i spokojnym sumieniem. Poświęcajcie się Bogu samemu a staniecie się dla ludzi młodych świecącym przykładem życia świętego, prostego i radosnego: Oni, z kolei, na pewno zechcą przyłączyć się do was i oddać się na wyłączną służbę Ludowi Bożemu. Niech inspiruje was wszystkich przykład św. Jana Ogilvie, który był pełen poświęcenia, bezinteresowności i odwagi”.

Jesteś światłem - Tomek Kamiński

2012-02-20T00:00:00.001-08:00

Ja się z nią rozejdę, dłużej nie wytrzymam! - Józef Augustyn SJ

2012-02-20T00:00:00.000-08:00

Ja się z nią rozejdę, dłużej nie wytrzymam!

Józef Augustyn SJ

Lata temu rozmawiałem z młodym mężem i ojcem, przyjacielem z lat młodości. Zadzwonił do mnie późnym wieczorem, niemal w nocy, i bardzo zdenerwowanym głosem powiedział: "Ja z nią dłużej nie wytrzymam. Ja się z nią rozejdę". Mówił to o swojej żonie, z którą w narzeczeństwie chodził wiele lat i w której kiedyś był zakochany.

"Jak to się z nią rozejdziesz? - pytam. - Jeszcze miesiąc temu było wszystko dobrze". "No, bo wiesz...". I tu nastąpił potok krytycznych słów pod jej adresem. Pod swoim - zaledwie kilka oględnych zdań.

Wiedziałem, że wobec tych gorzkich emocji wszelkie racjonalne argumenty zabrzmią pusto. Wysłuchałem więc tylko, mówiąc na koniec jedynie: "Tego twojemu trzyletniemu synowi nie możesz zrobić. Jak mógłbyś go porzucić lub - jeszcze gorzej - jak mógłbyś zabrać mu matkę?". Konflikt ciągnął się miesiącami, ale w końcu dotarli się, jakoś się dogadali i potem było w miarę normalnie.

Z pierwszego kryzysu wyciągnęli wnioski, stąd też kolejne były już krótsze i łagodniejsze. Dziś są zwyczajną rodziną, w której da się żyć. Wychowali dwoje dzieci, dziś już dorosłych, które mają swoje szczęśliwe rodziny.

Historia ta przyszła mi na myśl, gdy prasa rozpisywała się o polityku, który opowiadał na łamach brukowców, i nie tylko, o swojej nowej miłości, obwieszczając rozwód z żoną. Reakcja Polaków i Polek była zgodna. Mężczyźni bezlitośnie drwili i kpili, kobiety - jako że w tych sprawach są nieco poważniejsze - deklarowały swoje najwyższe oburzenie. Dorota Gawryluk pisała: "...dał Polakom materię na wielką powieść pt. Człowiek wobec pokus świata. Powieść o tym, jak nieoczekiwany sukces może człowieka ściągnąć na manowce. Po ludzku bowiem patrząc, cała ta historia jest dla mnie potwierdzeniem, że nic tak nie psuje jak sukces i pieniądze. Może naprawdę lepiej jest być biednym, ale wiernym swoim zasadom. Pan [...] jest w tej epopei bohaterem wyraźnie zagubionym i obawiam się, że będzie kiedyś żałował swego postępowania". Rzymianie mówili: potestas corrumpit - władza psuje.

Opisany fakt miał miejsce tygodnie temu i długo zastanawiałem się, czy mnie, księdzu, wypada w ogóle o tym pisać. Oczywiście nie zaglądam do cudzego sumienia. Nie moja to sprawa i nie mój interes. Jednak postępowanie polityka, który obnosi się "po bulwarówkach" ze swoimi personalnymi wyborami, automatycznie nabiera wymiaru społecznego i politycznego.

W dobie szukania przez wielu mężczyzn w relacjach męsko-damskich przede wszystkim własnej satysfakcji trzeba głośnio przypominać, szczególnie przy takich okazjach, prostą zasadę uczciwości: Nie zostawia się kobiety po wielu latach wspólnego pożycia z nią tylko dlatego, że znalazło się młodszą i bardziej atrakcyjną. To jest po prostu nieludzkie. Tak się w życiu nie robi. Człowiek nie ma prawa szukać emocjonalnego szczęścia kosztem bliźniego.

O błędach, jakie kobiety popełniają w swych małżeństwach, napiszę przy innej okazji.

Więcej w książce: Aby nas bolało cierpienie innych. Medytacje w codzienności życia- Józef Augustyn SJ

Bóg zapłać!

2012-02-19T20:46:00.000-08:00

Bóg zapłać Marioli z mężem Andrzejem i dwoma córkami, Angelica i Sylwia, za odwiedzenie studia i opowiedzenie o tym, co dla nich znaczy "Silna rodzina". Za kilka dni będą świętować jubileusz 20-lat małżeństwa (już zamówili Mszę świętą i obiad). Opowiedzieli także - rodzice i córki - o problemach wychowania dorastających córek. Tych rodzinnych wyznań będzie można posłuchać w audycji "W dobrym czasie" w temacie "Silna rodzina" w najbliższy wtorek między godziną 11am a południem.
Bóg zapłać!

Co dzieci wiedzą o Miłości.. ?

2012-02-19T00:00:00.002-08:00

Tak Cudowna - Tomek Kaminski

2012-02-19T00:00:00.001-08:00

Niebezpieczne związki

2012-02-19T00:00:00.000-08:00

Niebezpieczne związki

H. Norman Wright

Relacje z innymi są jednym z najważniejszych elementów naszego życia. Otaczają nas zewsząd. Myślimy o nich, rozmawiamy o nich i doświadczamy ich. Zostaliśmy stworzeni do życia z ludźmi i większość naszego życia spędzamy w różnorodnych związkach z innymi. Jeśliby nas tego pozbawić, nasza egzystencja stałaby się jałowa. Relacje niosą w sobie potencjał szczęścia i spełnienia, ale również, niestety, potencjał zniechęcenia i depresji.

Rzućmy okiem na kilka różnych postaci niezdrowych relacji międzyludzkich. Czy któraś z nich wydaje ci się bliska i podsyca twoje depresyjne zmiany nastroju?

Związek niezrównoważony

Czy doświadczyłeś niezrównoważonych relacji z innymi? Jest tak wtedy, gdy ty troszczysz się o drugą osobę bardziej niż ona o ciebie. Albo vice versa. W obu wypadkach brak wdanym związku równowagi. Chwieje się on. Jedna strona do czegoś dąży, a druga chce się wycofać. Ciągłe przebywanie w takiej atmosferze jest niezdrowe. Czasem osoba, która nie jest zbyt zaangażowana w związek, świadomie stara się zmienić i interesować się drugą stroną, wierząc, że zażyłość i miłość będą się z biegiem czasu rozwijać. Kiedy jednak miłość i zażyłość nijak się nie rozwijają, zniechęcenie lub chandra mogą się w takim związku osiedlić. Może myślisz, że kontrast między waszymi wzajemnymi reakcjami oznacza tylko różnicę waszych osobowości. Możliwe, lecz może to także być brak zainteresowania i troski. Trudno jest orzec, że ty troszczysz się o drugiego bardziej niż drugi o ciebie. Kiedy o tym myślisz tępe uczucie daje o sobie znać w twym żołądku. Wtedy możesz zacząć tłumaczyć się i racjonalizować, bez zaakceptowania jednak tego faktu. Możesz też zamknąć się w stanie zaprzeczania.

Ile razy terapeuci widzieli wstrząs na twarzy współmałżonka (męża albo żony), gdy podczas sesji terapeutycznej dla małżeństw dowiedział się, że poziom zaangażowania w związek jest u drugiego (żony albo męża) zupełnie odmienny od tego, co domniemywał. To bardzo smutne, że niektóre z tych małżeństw przetrwały (nie ma innego słowa, aby to określić - po prostu przetrwały!) z tak nieporównywalnym zaangażowaniem obu stron przez dziesiątki lat.

Jakie są wskaźniki, aby określić, że związek został źle dobrany - że w większym stopniu angażujesz się w związek niż druga osoba, na której ci zależy?

Inicjujesz większość kontaktów między wami.
Jeśli jest to związek miłosny, inicjujesz większość czułych zbliżeń, takich jak: trzymanie się za ręce, objęcia, pocałunki.
To ty czynisz plany; druga strona wydaje się na wszystko zgadzać.
Poświęcasz się, robiąc dla drugiego pewne rzeczy lub starasz się uprzyjemnić życie, lecz nie widzisz, aby partner czynił podobnie dla ciebie.
Jesteś tym związkiem podekscytowany, podczas gdy druga osoba zdaje się być z tobą tylko chwilowo.
Mówisz o waszym związku i o planach na przyszłość, lecz uderza to jedynie w nieczułe i milczące struny partnera.

Jeśli taki jest wzorzec, pozytywna postawa inicjatora będzie z czasem ulegać osłabieniu, a brak reakcji drugiego będzie odczytane jako forma odrzucenia. Czy mogą to być jedynie różnice osobowości? Niewykluczone. Lecz gdy tak jest, możesz spodziewać się, że druga osoba będzie tak się zachowywać raczej długo. Czy takiego rozdźwięku rzeczywiście chcesz? Czy to będzie różnica osobowości, czy też druga osoba rzeczywiście nie troszczy się o ciebie tak bardzo jak ty o nią, obojętnie, zmęczy cię w końcu bycie ciągle inicjatorem.

wiecej na: http://www.deon.pl/inteligentne-zycie/ona-i-on/art,47,niebezpieczne-zwiazki.html

Ognioodporny - próba ogniowa - Fireproof - uratuj swoje małżeństwo

2012-02-18T21:46:00.000-08:00

Ognioodporny-próba ogniowa-Fireproof-uratuj swoje małżeństwo

2012-02-18T21:45:00.000-08:00

... chcę się z tatą ożenić....
... nie możesz, jest przecież moim mężem....
... a jak przestanie? ......

Ognioodporny" — uratuj swoje małżeństwo.

Bohaterami filmu są Caleb i Catherine, małżeństwo, które przechodzi poważny kryzys. Po jednej z kłótni, postanawiają się rozwieść. Kiedy o sytuacji dowiaduje się ojciec Caleba, spotyka się z nim i prosi go, aby postarał się uratować swój związek, stosując się przez 40 dni do zasad z książki, którą mu w trakcie spotkania podarował.

Kaleb Holt żyje według porzekadła starego strażaka: nigdy nie porzucaj twojego partnera. Wewnątrz płonących budynków to jego naturalny instynkt. W stygnącym żarze jego małżeństwa, to jest już całkiem inna historia. Przez dziesięciolecie małżeństwa, Caleb i Catherine Holt oddalili się na tyle, że gotowi są, by dalej żyć bez siebie. Ponieważ już przygotowują się do postępowania rozwodowego, ojciec Caleba prosi swojego syna, by spróbował podjąć eksperyment: Wyzwanie miłosne. Caleb ufający, że „Wyzwanie miłosne" nie ma nic wspólnego z jego „odrodzonymi w wierze" rodzicami, podejmuje próbę. Ale czy może próbować pokochać swoją żonę, podczas gdy odrzuca się możliwość miłości Boga? Czy będzie zdolny ciągle okazywać miłość osobie, która już ma dosyć jego uczucia? Czy też jest to kolejne małżeństwo, które musi „pójść z dymem"?

Świetny film, który naprawdę warto zobaczyć. Można się wiele nauczyć, na temat małżeństwa i właściwego fundamentu w życiu — polecam.

Zaufaj Panu !!!

2012-02-18T20:42:00.001-08:00

Mężczyzna musi oddalić się od matki - Józef Augustyn SJ

2012-02-18T07:05:00.000-08:00

Mężczyzna musi oddalić się od matki- Józef Augustyn SJ

Niewolnicze związanie emocjonalne syna z matką sprawia, iż chłopiec czuje się zagubiony i niepewny siebie w swojej męskości oraz zbytnio zależny od kobiety. Zależność ta rani jednak jego męską dumę i rodzi wewnętrzny lęk i gniew, który szuka zwykle jakiegoś ujścia.

Skłonności do nadużywania alkoholu, męska brutalność, seksualne wykorzystywanie kobiet, tendencje homoseksualne, zmuszanie kobiety do aborcji, lęk przed dzieckiem w małżeństwie - u wielu mężczyzn są to przejawy konfliktowych relacji z kobietami. Nierzadko zdarza się, że ojciec przenosi lęk i gniew wobec kobiety (matki i żony) na własne dzieci, uważając - często nieświadomie, iż należą one do matki i zależą przede wszystkim od niej.

Wychowanie do ojcostwa domaga się od młodych mężczyzn przejrzystego i dojrzałego odniesienia do kobiety, do czego kluczem bywa nierzadko naprawienie relacji z matką. Mężczyzna musi oddalić się od matki (...), musi okrzepnąć w swoim poczuciu męskości bez towarzystwa kobiety, aby spotkać się z nią ponownie jako jej towarzysz duchowej wądrówki. Zbyt silny związek z matką czyni wielu dorastających mężczyzn niezdolnymi do rzeczywistego podjęcia zadań związanych zarówno z małżeństwem, jak też i z ojcostwem.

Tylko mężczyzna samodzielny może stać się rzeczywistym oparciem dla swojej żony i dla dzieci. Oto szczere, ale nie pozbawione żalu świadectwo Wilfrieda Więcka o nadopiekuńczej miłości matki: Matka w głębi duszy nie chciała, żebym jej dorósł. Był to główny motyw jej rozpieszczania mnie, konsekwentnego odciążania od problemów i kłopotów typowych dla mego wieku. Zbyt często uspokajała mnie, np. kropelkami walerianowymi, wysyłała przemęczonego spać lub izolowała przeciążonego od szkoły. Zawsze musiałem odpoczywać i odprężać się. Sugerowała mi w ten sposób, że wiele spraw jest dla mnie zbyt trudnych do przezwyciężenia. Takie rozpieszczanie nie wzmacnia człowieka, lecz go osłabia, przeszkadza mu. Ugruntowało się we mnie mniemanie, że jestem za słaby właściwie do wszystkich możliwych działań. (...) Ponieważ byłem przyzwyczajony do opieki, kokietowałem otoczenie zmyślonymi słabościami.

W podobnym tonie wspomina relacje ze swoją matką cytowany powyżej Paul Auster: Byłem synkiem mamusi i żyłem w jej orbicie. Byłem małym księżycem, który okrążał jej ogromną ziemię, pyłkiem w sferze jej grawitacji, i to ja sterowałem przypływem, pogodą oraz siłą uczuć. Rozpieszczanie syna przez matkę rodzi w nim niechęć do wysiłku, lęk przed najmniejszymi trudnościami, przed rywalizacją z rówieśnikami, obawę przed odpowiedzialnością za innych. Jest to lęk przed życiem. Syn boi się oderwania od matki i nie wierzy, aby bez niej dał sobie radę w życiu. Jeżeli rozpieszczany syn ma obok siebie jasną i mocną postać ojca, łatwo pokona swoje trudności. Jeżeli jednak ojciec wycofał się z relacji z synem i pozostawił go w objęciach posesywnej miłości matczynej, wówczas skutki takiej postawy matki mogą być dramatyczne. Bywa, iż matka swoim zbytnim rozpieszczaniem uczyni ze swojego syna kalekę niezdolnego do normalnego funkcjonowania w społeczeństwie o własnych siłach.

Wilfried Wieck zwraca szczególną uwagę na jeden znamienny skutek rozpieszczania przez matkę - lęk przed sukcesem: Osoba rozpieszczana wykazuje przy tym specyficzną fobią na punkcie sukcesu. (...) Boi się każdego udanego działania, rozwija w sobie chęć porażki. Strach przed byciem dorosłym objawia się u niej w uporczywym odsuwaniu czasu. (...) Strach przed sukcesem to strach przed życiem, przed przyjęciem na siebie odpowiedzialności, przed swobodnym staniem na własnych nogach. Strach przed sukcesem nie jest bynajmniej równoznaczny z brakiem ambicji. Wychowanie oparte na rozpieszczaniu, które usuwa trudności spod nóg syna i zachęca go do bierności, staje się przyczyną rozwijania się w nim manii wielkości. Syn, bezsilny i ogłupiony, uważa, że wszystko mógłby osiągnąć, gdyby tylko chciał. Szamotanie się pomiędzy wygórowanymi, niezdrowymi ambicjami a niechęcią do wysiłku, walki i pracy staje się swoistym koszmarem osób wychowanych w całkowitej zależności od matki.

Więcej w książce: Ojcostwo. Aspekty pedagogiczne i duchowe - Józef Augustyn SJ

W. Wieck, Mężczyzna pozwala się kochać. Głód kobiety, Książka i Wiedza, Warszawa 1993

tance gosia i jozek (Z WYWIADU RADIOWEGO)

2012-02-16T23:40:00.000-08:00

Ile kalorii ma jeden pączek?

2012-02-16T11:52:00.000-08:00

Ile kalorii ma jeden pączek?

Od 200-300 kcal dostarczymy organizmowi oddając się jednorazowej przyjemności zjedzenia pączka. Większość z nas wie, że to będą tzw. „puste kalorie", które odłożą się w postaci tłuszczu. Jeśli można zminimalizować kaloryczność tego przysmaku, warto wybrać te smażone w oleju, z jak najmniejszą ilością słodkich dodatków. Niestety zjedzenie jednego pączka jest znakomitą zachętą do zjedzenia kolejnego. Tak gwałtowny wzrost, a następnie spadek poziomu cukru we krwi, potęguje chęć jedzenia.

Poniżej kilka konwencjonalnych i niekonwencjonalnych sposobów na pozbycie się tłusto czwartkowych kalorii (300kcal) :

50min odkurzania

- 80min mycia podłogi

- 90min mycia okien

- 120min ścielenia łóżka (łóżek)

- 125min prasowania

- 130min szycia na maszynie

- 150min nauki

- 160min zmywania naczyń

- 170min gotowania (bez próbowania!)

- 260min układanie klocków z dziećmi

- 350min spania

- 720min czytania

120min porządkowania na biurku

- 150min lekkich prac biurowych

- 275min rozmowy przez telefon

- 25min jazdy konnej

- 30min szybkiej jazdy na rowerze (ok. 20km/h)

- 30min joggingu

- 35min gry w koszykówkę

- 40min grabienia grządek

- 40min wiosłowania

- 45 min jazdy na rolkach

- 45min gry w siatkówkę

- 45 min żwawego spaceru

- 60min wędkowania

- 25min szybkiego wchodzenia po schodach

- 35min skakania na skakance

- 45min gry w squash

- 50min tańca, np. salsy

- 60min jogi

- 60min gry w kręgle

- 70min seksu

- 140min prowadzenia samochodu

- 150min śpiewania

Tutaj lub tutaj więcej informacji

Cudownego Dnia Sw. Walentego - czyli "walentynek"

2012-02-13T00:00:00.000-08:00

Święty Walenty (zm. ok. 269) - biskup, męczennik, święty Kościoła katolickiego.

W Martyrologium rzymskim wymieniany jest dwukrotnie: jako kapłan rzymski, ścięty w czasie prześladowań za panowania cesarza Klaudiusza II Gockiego oraz biskup Terni koło Rzymu. Uważa się, że jest to ta sama osoba.
Walenty z wykształcenia był lekarzem, z powołania duchownym. Żył w III wieku w Cesarstwie rzymskim za panowania Klaudiusza II Gockiego. Cesarz ten za namową swoich doradców zabronił młodym mężczyznom wchodzić w związki małżeńskie. Uważał on, że najlepszymi żołnierzami są legioniści nie mający rodzin. Zakaz ten złamał biskup Walenty i błogosławił śluby młodych legionistów. Został za to wtrącony do więzienia, gdzie zakochał się w niewidomej córce swojego strażnika. Legenda mówi, że jego narzeczona pod wpływem tej miłości odzyskała wzrok. Gdy o tym dowiedział się cesarz, kazał zabić Walentego. W przeddzień egzekucji Walenty napisał list do swojej ukochanej, który podpisał: "Od Twojego Walentego". Egzekucję wykonano14 lutego 269 r.

"Serduszkowa" piosenka dla zakochanych,
dla wszystkich Walentynek i Walentynków :) -
najlepsze życzenia od twórców blogu "Silna Rodzina"

Miłość to wierność wyborowi Twojego Serca

2012-02-11T16:10:00.000-08:00

Piosenka dla wszystkich zakochanych

2012-02-11T00:00:00.000-08:00

National Marriage Week USA - February 7 -14

2012-02-10T15:08:00.000-08:00

Together For Marriage

Marriage works. It makes people happier, live longer, and build more economic security. Children with married parents perform better in school. Click here for new research on "Why Marriage Matters: Thirty Conclusions from Social Science."
Deep down, everyone wishes they could have a rewarding lifelong commitment with their spouse. But in the midst of challenges, we forget how marriage can benefit our personal lives. We are losing our determination and the skills to keep marriages heal thy and strong.
Marriage breakdown is costly to our kids and to society at large. Divorce and unwed childbearing cost the U.S. taxpayers a whopping $112 billion annually. In these economic challenging times, building stronger marriages helps build a stronger nation.

more info:

http://jos1.nationalmarriageweekusa.net/

Select Publications

"From Anger to Intimacy" and "The Language of Sex," both by Gary Smalley and Ted Cunningham
"Love and Respect" has averaged a ranking of #2 for hardcover books among Christian books since its publication. It was also the Family Christian Stores' Book of the Year for 2007, a Gold Medallion Winner, and a Retailers Choice award.
"12 Hours to a Great Marriage," is a hands-on, self-guided book that takes couples through the skills they need to make their love last a lifetime.
The #1 'New York Times' best-selling, "The 5 Love Languages" by Dr. Gary Chapman, which has sold more than5 million copies worldwide.
"The Marriage Book" by Nicky and Sila Lee. Most couples come into marriage with big expectations. As they leave their wedding through a shower of confetti and meander off into the sunset, they cannot imagine ever not wanting to be together. The long-term reality is different and, potentially far better. The Marriage Book is full of practical advice on what builds a strong marriage for engaged and married people. The Marriage Book is easy to read and is designed to prepare, build and even mend marriages. http://www.alpharesources.org/Updated_The_Marriage_Book_P1086C49.cfm.
Free Downloads and Articles: Topics include Should I get a divorce?; When your marriage needs help; marriage and communication; conflict; finances; sexuality; marriage and faith; marriage and parenting.
http://www.focusonthefamily.com/marriage/articles/booklets.aspx
http://www.focusonthefamily.com/marriage.aspx
"Treat Me Like a Customer" by Louis Upkins. Using simple principles from what works in the business world, you can build more success in your relationships at home. www.louisupkins.com
"The Power of Commitment" by best selling marriage expert Dr. Scott Stanley shows couples the way to active, lasting love through a deep understanding of what commitment can do to and for a relationship. It combines the latest research and the age-old wisdom of the Bible.
"A Lasting Promise" is for anyone seeking a Christian=based and research-informed book that gives hands-on, practical advice.
"You Paid How Much for That?" is a thorough and practical look at finances, what causes so much strain when it comes to finances, and ways to ensure finances actually help a couple grow more intimate.
"Becoming Parents" is designed to help expectant parents get ready for that little bundle of joy (and fatigue, and stress, and conflict).
"The Case for Marriage" is an important and compelling argument against the prevailing post-marriage culture myths in our society as well as an informative argument for the measurable benefits matrimony provides for partners, their children, and their communities.

Bóg cudów - lektor PL (FULL MOVIE 1:25:03)

2012-02-10T10:22:00.000-08:00

Bóg cudów - God of Wonders

2012-02-10T10:20:00.001-08:00

http://iptak.pl/film-online/boacuteg-cudoacutew-god-of-wonders-span-classfilmtypewideospan-2004/

USA: katolicki Tydzień Małżeństwa

2012-02-10T04:53:00.000-08:00

USA: katolicki Tydzień Małżeństwa

Radio Watykańskie

W Stanach Zjednoczonych trwa Ogólnokrajowy Tydzień Małżeństwa. Organizatorami tygodnia jest koalicja złożona z grup różnych wyznań chrześcijańskich i religii walczących o umocnienie małżeństwa. Tydzień rozpoczął się 7, a zakończy 14 lutego. Organizatorzy nie przez przypadek wybrali tę datę. Inicjatywa kończąca się w dzień św. Walentego ma stanowić alternatywę dla skomercjalizowanego obchodzenia święta zakochanych.

więcej na deon.pl

Dekalog efektywnych ojców

2012-02-07T00:30:00.000-08:00

DEKALOG OJCÓW

1. OKAZUJ SZACUNEK MATCE SWOICH DZIECI
Jedną z najlepszych rzeczy, jaką ojciec może zrobić dla swoich dzieci, to okazywać szacunek dla ich mamy. Jeśli jesteś żonaty, dbaj o relacje w swoim małżeństwie. Jeśli nie - szanuj i wspieraj matkę swoich dzieci. One nasiąkają atmosferą więzi, jaka jest między rodzicami. Jeśli jest pełna szacunku, będzie najlepszym środowiskiem wzrostu i prawidłowego rozwoju dzieci.

2. DAJ DZIECIOM SWÓJ CZAS
Sposób, w jaki spędzasz czas ze swoimi dziećmi mówi im, na ile są one dla ciebie ważne. Jeśli ciągle wyglądasz na zapracowanego i nie masz dla nich czasu, nie dziw się, że to, co do nich mówisz jest pustosłowiem. Gdy potraktujesz swoje dzieci jak skarb, będziesz musiał poświęcić dla nich inne rzeczy, by móc spędzać z nimi czas. Dzieci rosną szybko, i tak naprawdę chwile z dzieckiem odkładane, zaniedbane, -są stracone na zawsze.

3. ZAPRACUJ NA AUTORYTET
Najczęściej, albo zbyt często jedynym czasem rozmów z dzieckiem jest sytuacja, gdy coś "zmaluje". Mama wtedy oschle przekazuje komunikat :"ojciec chce z tobą rozmawiać". Trudno się dziwić, że "porozmawiać" kojarzy się wówczas negatywnie i wywołuje u dziecka dreszczyk lęku. Woli ono unikać "rozmów" z ojcem. Nie popełnij tego błędu i zaczynaj rozmawiać z dzieckiem, kiedy jest jeszcze małe, i chętnie przychodzi do ciebie z całym swoim światem. Znajdź czas i słuchaj. W przyszłości dziecku będzie łatwiej dzielić się i radzić sobie z trudnymi tematami.

4. WYMAGAJ Z MIŁOŚCI
Wszystkie dzieci potrzebują prowadzenia i dyscypliny. Może nie koniecznie jako kary, ale przede wszystkim wyznaczania jasnych granic. Przypominaj dziecku o konsekwencjach złego postępowania, ale także nagradzaj oczekiwane zachowanie. Ojciec, który wymaga i wprowadza dyscyplinę w sposób opanowany i sprawiedliwy, również w ten sposób okazuje miłość swoim dzieciom.

5. BĄDŹ WZOREM
Ojciec jest wzorem, jakby matrycą dla swojego dziecka, bez względu na to, czy jest ono tego świadome, czy nie. Dziewczynka spędzając czas z kochającym ojcem wzrasta w poczuciu, że zasługuje na traktowanie z szacunkiem przez chłopców. Tej cechy będzie też szukała u przyszłego męża. Ojciec może nauczyć syna tego, co jest naprawdę w życiu ważne pokazując na własnym przykładzie uczciwość, pokorę czy odpowiedzialność. "Życie jest teatrem. . . " a ojciec gra w nim jedną z najważniejszych ról. . .

6. BĄDŹ NAUCZYCIELEM
Jeśli nauczysz swoje dziecko tego, co jest dobre, a co złe, będziesz świadkiem jego dobrych wyborów. Zaangażowany ojciec codziennie omawia sytuacje, podaje przykłady, by pomóc dziecku zrozumieć i nauczyć się podstawowych lekcji życia.

7. DBAJ O WSPÓLNE, RODZINNE POSIŁKI
Nic tak nie daje poczucia przynależności do rodziny, jak wspólny stół. Dzielenie się "chlebem" jest jedną z najważniejszych rzeczy, jakie robimy razem. Wyznaczony czas posiłków może wprowadzić rytm i porządek w zapracowany i pełen wrażeń dzień. Dla dzieci jest to świetna okazja, by móc podzielić się tym, co aktualnie przeżywają. To jest również świetny czas dla ojca, aby słuchał i by mógł udzielić rady czy wsparcia, jeśli trzeba. Trudno przecenić wysiłek podjęty, by rodzina mogła spotykać się przy stole każdego dnia.

8. CZYTAJ DZIECIOM
W świecie, gdzie telewizja dominuje w życiu dzieci, ważne jest, by ojciec poświęcił czas, czytając im. Dzieci uczą się najlepiej, kiedy coś robią, słuchają, oglądają, bądź czytają. Zaczynaj czytać, gdy dzieci są jeszcze bardzo małe. Gdy są starsze, zachęcaj je, by czytały same. Zaszczepienie w dziecku miłości do czytania jest cennym bagażem, w jaki możesz je wyposażyć na przyszłość.

9. OKAZUJ UCZUCIA
Dzieci potrzebują bezpieczeństwa, które rodzi się z pewności, że są chciane, akceptowane i kochane przez swoich rodziców. Przytulanie i okazywanie pozytywnych uczuć, to najlepszy sposób, by przekonać dzieci, że je kochasz.

10. ROLA OJCA NIGDY SIĘ NIE KOŃCZY
Również, gdy dzieci są już dorosłe i gotowe, by wyfrunąć z gniazdka, będą zawsze szukać twojej życiowej mądrości i rady. Bez względu na to, czy sprawa dotyczy dalszej nauki, nowej pracy, czy ślubu, ojciec nadal będzie grał najważniejsza rolę w życiu swoich dzieci, nawet, gdy założą własne rodziny. . .

/opr. NFI/

7 ojcowskich wymówek głównych

2012-02-07T00:00:00.002-08:00

7 ojcowskich wymówek głównych

Wychowywanie dzieci to dla ojca przede wszystkim wychowywanie siebie samego: do dyscypliny i konsekwencji, do rozwijania w sobie kreatywności, do właściwego okazywania emocji, do stawania się człowiekiem integralnym, po prostu – prawdziwym mężczyzną. Innymi słowy, wychowywanie dzieci, to trud codziennej pracy nad sobą. Może właśnie dlatego, instynktownie broniąc się przed nim, uciekamy się do różnego rodzaju wymówek.

Problem w tym, że część z tych wymówek, powtarzana przez wiele lat i wielu ojców, nikogo już nie dziwi, jest powszechnie akceptowana i utrwala niedobre stereotypy wychowawcze. Tym łatwiej sięgamy po nie, chcąc, choć na chwilę, pozbyć się ojcowskiego krzyża, a jednocześnie racjonalnie wytłumaczyć sobie i światu, dlaczego nie jestem ojcem zaangażowanym. Przyjrzyjmy się tym wymówkom najczęściej stosowanym i spróbujmy je zdemaskować.

Wymówka nr 1: Żona robi to lepiej.

Pewnie nie raz zdarzało Ci się słyszeć dialog przebiegający mniej więcej tak:

- A u Państwa kto się zajmuje wychowaniem?

- U nas żona. Ona to ma dryg do dzieci. Ja nie mam cierpliwości.

Proszę bardzo – cóż za zręczny wybieg. Człowiek nie tylko z czystym sumieniem pozbywa się odpowiedzialności, ale jeszcze robi to jak dżentelmen, komplementując swoją współmałżonkę. Pułapka kryje się tutaj jednak już w samym pytaniu, które zakłada, że wychowanie można scedować na jednego z rodzicieli. Dla porządku przypomnijmy – nie można. Rola matki i ojca jest wobec siebie komplementarna, a mówiąc prościej, „mama to nie jest to samo, co tato”. Komplementarność mężczyzny i kobiety w procesie wychowania widać wyraźnie choćby w kwestii stwarzania dziecku poczucia bezpieczeństwa. W książce pt. „Wspólne odkrywanie świata” Ken Canfield zwraca uwagę, że jest to obowiązek obydwojga rodziców, ważny dla prawidłowego rozwoju dziecka, jednak jego spełnianie musi się dokonywać niejako z dwóch stron – ze strony mamy, która powinna dawać dziecku schronienie i możliwość ucieczki w strefę bezpiecznego azylu oraz ze strony taty, który winien dodawać dziecku odwagi i pewności siebie, rozwijać zdolność stawiania czoła wyzwaniom. W tej kwestii (i nie tylko w tej) ojca nie da się zastąpić.

Wymówka nr 2: Moja rola jako ojca już się skończyła albo jeszcze się nie zaczęła.

- Może zapisze się Pan na warsztaty dla ojców? – pytam szpakowatego wąsacza.

- Ja już nie muszę – słyszę w odpowiedzi.

– Córka właśnie zdała maturę a syn ma już własną rodzinę.

Tę samą propozycję składam 20-latkowi z wózkiem.

- Ja mam jeszcze czas. Zapiszę się jak synek pójdzie do szkoły – uśmiecha się młody tata.

Jak widać, przekonanie, że ojcem jest się przez całe życie, wciąż nie jest jeszcze powszechne. Może jednak nie jest to wymówka a zwyczajnie brak świadomości? Tym bardziej, że wiele poradników dla rodziców akcentowało dotąd rolę ojca dopiero na szkolnym etapie rozwoju dziecka, a już w ogóle nie wspominało o konieczności towarzyszenia dziecku, kiedy wkracza ono w dorosłe życie i kiedy mierzy się z własnymi rodzicielskimi wyzwaniami . Tymczasem podczas ubiegłorocznego Forum dla Ojców w Warszawie Ken Canfield powoływał się na najnowsze badania pokazujące jak ważny dla rozwoju mózgu dziecka i jego siły wewnętrznej jest kontakt z ojcem już w pierwszych tygodniach życia. To jak potrzebny jest ojciec dorosłemu człowiekowi nie jest badane i omawiane już prawie wcale. A przecież wystarczy spojrzeć na szklące się oczy mężczyzn, kiedy podczas warsztatów organizowanych przez Tato.Net pada pytanie o ich własnych ojców. Mówi się, że mężczyźni po 40-stce na nowo wracają do swoich ojców. Prawdziwa relacja z ojcem to coś, za czym tęsknimy przez całe życie.

Wymówka nr 3: Mam tylko córki.

To kolejny stereotyp, który tym razem zakłada, że role rodziców są rozdzielone według płci – matki zajmują się wychowaniem córek a ojcowie synów. Tymczasem dla swojego pełnego rozwoju, zarówno synowie jak i córki potrzebują tak matki jak i ojca. Jeszcze raz odwołam się do wystąpienia Kena Canfielda z ubiegłego roku, który prezentował wówczas wyniki badań przeprowadzonych wśród dziewcząt i młodych kobiet w rejonie Azji Pacyficznej. Wyraźnie pokazywały one, że te córki, które opisywały swoją relację z ojcem jako ciepłą, serdeczną i bliską, jednocześnie deklarowały późniejszą inicjację seksualną niż kobiety, które takiej relacji z własnym ojcem nie miały. Umożliwienie przeżycia pierwszej, pełnej szacunku relacji damsko-męskiej to niezwykle ważne zadanie ojca dla przyszłego szczęścia kobiety. Jednak nie tylko w tej kwestii ojciec potrzebny jest córkom. One także chcą wiedzieć jak wymienić żarówkę czy koło w samochodzie, jak wywiercić dziurę w ścianie albo naprawić kran. Chcą powalczyć z ojcem pod koszem lub na korcie albo wybrać się na górską wyprawę, by wspólnie zmoknąć a przy tym porozmawiać o życiu. One także potrzebują męskiego wsparcia w budowaniu postawy pewności siebie.

Wymówka nr 4: Czego was uczą w tych szkołach?!

To zdziwienie pomieszane z oburzeniem stanowi zazwyczaj wyraz wewnętrznego przekonania, że wychowanie jest zadaniem szkoły a może i Kościoła, a w każdym razie nie ojca. Jeśli sądzisz, że takich postaw już nie ma, prawdopodobnie nie jesteś nauczycielem. Chociaż trzeba też przyznać, że wojna polegająca na przerzucaniu się odpowiedzialnością za dziecko prowadzona jest przez obie strony. Kiedy robi to nauczyciel, wtedy korzystając z dzienniczka, sprawę załatwia często tak – „Proszę porozmawiać z synem”. A przecież tutaj potrzebna jest ścisła współpraca, swoista (znowu przywołam to określenie) komplementarność. Potrzebne jest ustalenie między rodzicami i pedagogami wspólnych celów wychowawczych, które każda ze stron realizuje na swój sposób, jednak w porozumieniu ze sobą i dla dobra dziecka. Wróćmy jednak do ojca. Ken Canfield zachęca, aby ojciec nie tylko poczuł się odpowiedzialny za wychowanie i współpracował w tym względzie ze szkołą, ale także stał się nauczycielem dla swojego dziecka. No bo któż inny ma go nauczyć, na przykład, zarządzania domowym budżetem albo historii rodziny? Pięknie byłoby, gdyby był także nauczycielem obywatelskich postaw i patriotyzmu, pierwszym, który pouczy w kwestiach dotyczących seksu, najważniejszym przewodnikiem w sprawach duchowych. Dlaczego nie? „To przywilej, móc dziecku pokazywać świat” – pisze Ken Canfield.

Wymówka nr 5: Nie wiem jak być tatą.

Za taką deklaracją może kryć się zarówno bolesna prawda jak i czysta wymówka. Bo z jednej strony wychowywanie się bez ojca w sensie fizycznym, a także w znaczeniu słabej relacji z ojcem czy też braku właściwego wzorca osobowego, dotyczyć może, według różnych badań, nawet ¾ dorosłych mężczyzn. Ale jednocześnie trzeba sobie powiedzieć, że nikt nie rodzi się ojcem. Każdy z nas, mniej lub bardziej, musi się tego nauczyć. A zatem musi się zaangażować w zdobycie pewnej wiedzy i umiejętności . Kiedyś, jeśli nie można było zdobyć tych kompetencji od własnego ojca, trzeba było uczyć się od czyjegoś ojca, mądrego nauczyciela, trenera albo też z literatury czy filmów. Dzisiaj na szczęście dostępnych jest coraz więcej materiałów i publikacji. Warto też zwrócić uwagę na takie inicjatywy, jak choćby Tato.Net, które między innymi oferują ojcom różnego rodzaju warsztaty. Na przykład, „7 sekretów” to warsztaty, które zapoznają mężczyzn z kluczowymi elementami warunkującymi ojcowski sukces. Wzmocnieniu więzi między ojcem i synem służą warsztaty prowadzone w ramach spływu kajakowego. Z kolei dla ojców i córek Tato.Net organizuje niezapomniane „randki” przy restauracyjnym stoliku. A zatem kto szuka, ten znajdzie.

Wymówka nr 6: Nie mam czasu.

To chyba najczęściej powtarzana wymówka. Choć z pewnością również bardzo poważny problem. Wielu ojców eksploatowanych jest przez swoich pracodawców ponad miarę. Firmy bardzo często nie są zainteresowane sytuacją rodzinną pracownika, dopóki nie zaczyna ona kolidować z pracą. Jednocześnie korporacje starają się integrować zespół pracowniczy wokół celów przedsiębiorstwa tak, aby środowisko zawodowe stało się dla mężczyzny drugą rodziną, może nawet rodziną ważniejszą. Jednak to czy tak się stanie jest już kwestią wyboru. Pojawia się pytanie – dlaczego dokonując wyboru mężczyźni rzucają się w wir pracy? Ken Canfield zwraca uwagę, że praca daje mężczyznom częstą sposobność do sprawdzania się w obliczu nowych wyzwań a jednocześnie możliwość szybkiego zyskania uznania. „Praca stanowi fastfood dla naszego wygłodniałego ego” – pisze Canfield. Tymczasem zadania ojcowskie wymagają większego wysiłku, a nagroda za nie jest odłożona w czasie. Dodatkowo pierwsze próby zaangażowania się w rolę ojca bardzo często kończą się fiaskiem, np. dezaprobatą ze strony dziecka (zwłaszcza kiedy jest już nastolatkiem) albo, co gorsza, ze strony żony. Tu kamyczek do ogródka szanownych małżonek – krytykowanie męża za brak wprawy w opiece nad niemowlakiem, albo nieudolne na początku próby zajęcia się sprawami dzieci, jest najlepszym sposobem na pozbycie się go z domu na stałe. Jednak, panowie, łatwe zadania są dla chłopców, trudne wyzwania – dla prawdziwych mężczyzn. Nie uciekajcie od nich w nadmiar zajęć!

Wymówka nr 7: Ależ ja jestem zaangażowanym ojcem!

Serdeczne gratulacje! Dzięki takim ojcom nasze rodziny będę zdrowsze, dzieci będą się lepiej rozwijać, wyrastać na odpowiedzialnych ludzi i zaangażowanych obywateli, a w konsekwencji całemu społeczeństwu będzie się żyło lepiej. Tylko zaraz, co to znaczy – „jestem ojcem zaangażowanym”? Czy to oznacza, że nie muszę już niczego zmieniać? Czy fakt, że przeczytałem książkę, wziąłem udział w warsztatach, mam pro-rodzinne przekonania i czytałem dziecku bajki wieczorami, pozwala mi już odhaczyć ojcostwo na liście swoich zadań? Ken Canfield porównuje ojcostwo do biegu maratońskiego, którego metę wyznacza nasze ostatnie tchnienie. Bycie ojcem nigdy się nie kończy. Każdego dnia moje dziecko, zwłaszcza to najstarsze, przeżywa sytuacje nowe dla niego, ale nowe także i dla mnie, jako jego towarzysza, opiekuna i przewodnika. Każdego dnia przebiega nowy kilometr, na którym nas razem jeszcze nie było i mnie nie wolno go na tym nowym kilometrze zostawić. Mogę być dumny z tempa i stylu, w jaki udało się nam przebiec dotychczasowy dystans, ale nie mogę osiąść na laurach. Laury będą dopiero na mecie, a więc już nie tutaj. Teraz mogę co najwyżej zwilżyć usta, wyrównać oddech i biec dalej.

Rafał Janus, na podstawie publikacji i wystąpień Kena Canfielda.

Ken Canfield – jest ojcem i dziadkiem, założycielem National Center for Fathering w USA, autorem bestsellerowych książek na temat ojcostwa a także członkiem Rady Programowej Tato.Net. W 2010 r. Prezydent Lech Kaczyński odznaczył go wraz z całym zespołem Tato.Net Krzyżem Kawalerskim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej.

Rafał Janus – jest ojcem, współpracownikiem Tato.Net i współwydawcą serii książek i audiobooków pt. „Przygoda Bycia Ojcem” autorstwa Kena Canfielda. Publikacja tej serii rozpoczęła się od wydania na początku 2011 roku pozycji dla ojców dzieci w wieku szkolnym pt. „Wspólne odkrywanie świata”. Już w maju ukaże się kolejna pozycja pt. „Zabawa, nauka, rozwój”, adresowana do ojców przedszkolaków.

Dla mężów i żon - Świat się nie kończy - Piotr Rubik

2012-02-05T00:00:00.000-08:00

Kiedy Mężczyzna Płacze - Piotr Rubik

2012-02-04T00:00:00.001-08:00

Ojcostwo Twój bieg maratoński

2012-02-04T00:00:00.000-08:00

W miarę jak dzieci rosną i rozwijają się, zmienia się forma „sprawowania” ojcostwa. Są to etapy stanowiące strukturę, która pozwala zrozumieć, że ojcostwo jest podobne do maratonu.

Założyciel National Center for Fathering - dr Ken Canfield z USA, wyróżnia sześć etapów misji taty i nazywa je Fatherhood for Life Course. Odnosi się w nich do wieku najstarszego dziecka. Poniższy tekst jest ogólną prezentacją tych etapów, zaś dokładnie opisuje je książka The Heart of a Father (Serce Ojca). Każdy z etapów dostarcza tatusiom mnóstwo wyjątkowych możliwości i wyzwań.
Pierwszy etap – przywiązanie (najstarsze dziecko nie ukończyło pierwszego roku życia)
Już od chwili poczęcia waszego pierwszego dziecka, zaczniecie odczuwać więź z Twoim dzieckiem. Ono powoli zacznie Cię zmieniać. Twoje spojrzenie na życie również ulegnie zmianie. Za sobą pozostawisz stare przyzwyczajenia. Zarwiesz wiele nocy, ale twoje życie zyska nowy cel.

Drugi etap – idealizowanie (2-6 lat)
Kiedy drepczący berbeć rośnie szybko i przygotowuje się do szkoły, pojawia się nowa jakość w relacji z dzieckiem. Podczas tego etapu, ustalacie swoje ideały i priorytety dotyczące roli ojca. Jest to czas, gdy dziecko bezkrytycznie Cię naśladuje.

Trzeci etap – rozumienie (7-12 lat)
Jako ojciec, zaczynasz wreszcie odgrywać właściwą sobie rolę. Możesz rozpocząć od wprowadzania swojego dziecka w świat: szkoła podstawowa, inne zajęcia pozalekcyjne, np. sport, zajęcia w kółkach zainteresowań. Tracisz nieco na relacji ze swoim dzieckiem i nie jesteś w stanie kontrolować wszystkiego, co na nie wpływa.

Czwarty etap – oświecanie (13-18 lat)
Możesz doświadczać problemów wieku średniego, a w tym czasie twoje dziecko znajduje się w okresie dojrzewania. Jest to etap, w którym poczucie ojcowskiej satysfakcji jest najniższe. Poprzez aktywne słuchanie i zaangażowanie, możesz pomóc swoim dzieciom (i sobie), przejść przy ten burzliwy okres.

Piąty etap – refleksja (19-30 lat)
Kiedy dziecko wkracza w dorosłe życie i stają się niezależne, robisz bilans dotychczasowych wysiłków. Co ciekawe, dzieci często chętnie przyjmują porady i pomoc. Musisz być gotowy, by uczestniczyć w procesie, kiedy dzieci układają sobie samodzielnie życie.

Szósty etap – dynamika pokoleń (30 lat i więcej)
Dynamika pokoleń oznacza koncentrację na własnym wkładzie w życie następnego pokolenia. Zdajesz sobie z tego sprawę gdy jesteś już dziadkiem. Odkrywasz, że inaczej odnosiłeś się do swoich dzieci niż do wnucząt, ponieważ już nie spoczywa na tobie odpowiedzialność wychowania ani obciążenia materialne.

Jak pomóc synowi przygotować się do umawiania z dziewczętami?

2012-02-03T00:00:00.000-08:00

Nastoletnie lata twojego syna to dla ciebie, Tato, dobry czas, by pomóc mu rozwijać w sobie dojrzałość i odpowiedzialność. Pozytywne doświadczenia zdobyte poprzez odpowiedzialne randki mogą pomóc twemu synowi lepiej zrozumieć, jak rozwijać dobre relacje z „ludźmi w ogóle”, a także, jak w dojrzały sposób nawiązywać kontakty z płcią przeciwną.

Porozumienie z nastolatkiem może wydawać się rodzicom sporym wyzwaniem. Umawianie się na randki to sfera, która może ci dać szansę na nawiązanie kontaktu z synem – możliwe, że będzie miał na ten temat mnóstwo pytań, może też być otwarty na wysłuchanie twoich spostrzeżeń i opisu twoich własnych doświadczeń. Wasza relacja może się przez to bardzo wzmocnić. Poniżej znajdziesz kilka sugestii, jak pomóc synowi przygotować się do spotkań z kobietami.

Szanuj i wspieraj matkę swego syna. Syn cały czas obserwuje, jak kształtujesz własne relacje z kobietami. Szacunek, wsparcie i miłość okazywane jego matce już od najwcześniejszych lat życia pomogą mu zrozumieć, w jaki sposób postępować, mając na względzie dobro innej osoby – szczególnie dobro kobiety, z którą łączy cię ważna relacja.

Pomóż synowi zrozumieć, czym jest miłość. Prawdziwa miłość to nie emocja, która przyśpiesza rytm serca i „wywraca” żołądek. Prawdziwa miłość to autentyczna troska o drugą osobę – szczere pragnienie poznania jej uczuć i myśli, troska o jej dobro. Kiedy twój syn zechce się z kimś umówić, porozmawiaj z nim o jego motywacji. Może to być szansa, by pomóc mu zrozumieć, jak ważne jest, by myślał o wartości i dobru tej młodej kobiety.

Pomóż synowi utrzymać relację na poziome przyjaźni. Młoda kobieta, na której aktualnie skupia się zainteresowanie twojego syna, zapewne nie jest tą, z którą się ożeni. Relacja może się w przyszłości rozwinąć, ale jako nastolatek, twój syn najprawdopodobniej nie jest przygotowany, by poradzić sobie z pełną odpowiedzialnością, jaką niesie z sobą relacja „prawdziwej miłości”. A jeżeli przyjaźń doprowadzi do poważnego związku uczuciowego, będzie ona dla obojga świetnym przygotowaniem do tego poważniejszego etapu.

Zachęcaj do umawiania się w grupie. Przebywanie wśród rówieśników może pomóc twojemu synowi rozwinąć umiejętności towarzyskie, a także łatwiej uniknąć pokusy ryzykownych zachowań.

Zachęć syna, by poznał rodziców młodej kobiety, z którą się spotyka. Ułatwi to twemu synowi zdobycie doświadczenia w nawiązywaniu pozytywnych relacji z dorosłymi. Pomoże mu również lepiej poznać młodą kobietę i da mu pełniejsze zrozumienie jej sytuacji rodzinnej i wpływu, jaki ma ona na jej życie.

Zadbaj o to, by twój syn wiedział, jakich granic nie może w swoim zachowaniu przekroczyć. Jest to czas, w którym, jak dawniej, masz poruszać w rozmowie z synem temat seksu, narkotyków, alkoholu i właściwego zachowania w każdej sferze życia. Twój syn powinien wiedzieć, że jeżeli kobieta, z którą się umawia, będzie próbowała nakłonić go do zrobienia czegoś, czego nie będzie akceptował, będzie to znak, że nie dba ona o jego dobro, i relację należy zakończyć.

Podziel się z synem własnymi doświadczeniami ze spotkań z kobietami. Syn chce wiedzieć, „jak to robiłeś” i „czego się nauczyłeś”. To doskonała okazja, by być otwartym wobec syna, by pomóc mu lepiej cię poznać i wzmocnić relację ojciec / syn.

Tekst na podstawie materiałów www.fatherhood.org

Przygoda Bycia Ojcem

2012-02-01T00:00:00.000-08:00

Kilka porad dla dobrego związku malzenskiego

2012-01-28T00:00:00.000-08:00

Kilka porad dla dobrego związku:

1. Kłóćcie się, nie obrażając siebie nawzajem. Nie tłumcie negatywnych emocji. Nie wyzywajcie się.
2. Nie badzie uparci. Nauczcie się wyciągać rękę na zgodę.
3. Obdarowujcie sie. Bez okazji. Byle nie za często - to ma być przyjemność, nie obowiązek.
4.Przestrzegajcie rytuałów. To może być czynność, której wspólne wykonywanie sprawia Wam radość. Lubicie spędzać wspólnie czas przy stole? Jedzcie razem kolację.
5. Rozwijajcie zainteresowania, nie rezygnujcie z hobby. Znajdźcie czas tylko dla siebie.

Kryzys małżeński - czy to się da przeżyć?

2012-01-27T00:00:00.000-08:00

Zgodne małżeństwo to nie kwestia przypadku czy szczęścia. Udane związki powstają, gdy małżonkowie kochają się i wspierają. Umiejętność budowania długotrwałych, dobrych relacji z partnerem posiada każdy z nas. Nie każdy tylko potrafi wyrazić swoje uczucia, zdefiniować pragnienia czy określić swoją rolę w codziennym życiu.

Niedopowiedzenia, chowane pretensje czy urazy mogą prowadzić do zaburzenia wzajemnych relacji, a w ostateczności nawet do rozstania.

O kryzysie w związku oraz o tym, jak sobie z nim radzić mówi Joanna Krysiak, psychoterapeutka z Gabinetu Terapeutycznego - porady dla rodzin, par, indywidualne.

Kiedy zaczyna się kryzys?
- Każde małżeństwo przechodzi w trakcie swojego trwania pewne etapy. Pomiędzy tymi etapami pojawiają sie kryzysy - mówi Joanna Krysiak, psychoterapeutka. - Każde przejście do kolejnego etapu ich związku jest dla małżonków wyzwaniem. Jednak nie można traktować kryzysu jako coś złego. Takie załamanie pojawia się, aby związek ewaluował, żeby był coraz lepszy, głębszy, satysfakcjonujący i aby rozwijał rodzinę. Można zaryzykować twierdzenie, że bez kryzysów ludzie by się nie rozwijali.

Etapy w związku
1. Narzeczeństwo/ Młode małżeństwo
- Wspólne mieszkanie, nie ważne przed czy po ślubie - mówi Joanna Krysiak. - to czas na poznanie partnera, ale także na poznanie swoich rodzin. To etap starcia dwóch rodzin, ich wartości, przyzwyczajeń, tradycji. Młodzi muszą odnaleźć się i uszanować rodzinę swojego małżonka, zaakceptować panujące w niej zasady. Odmienność zasad, wartości i ról może i powinna wywołać pierwszy kryzys. Małżonkowie aby z sukcesem przejść do kolejnego etapu powinni wypracować system wartości, który będzie panował w zakładanej przez nich rodzinie. W tym celu każdy z nich musi odrzucić 50% tego co wyniósł z rodziny pochodzenia. To nie łatwe. Czasem walczą aż do końca.

2. Pierwsze dziecko
Kiedy małżonkowie podzielili się już rolami w związku, ustalili panujące w nim zasady to pojawienie się dziecka wywraca wszystko do góry nogami. Trzeba na nowo podzielić role w małżeństwie, zaakceptować zmianę trybu życia, zrezygnować z części dotychczasowej wolności. - Związek musi na nowo ustalić hierarchię ważności i priorytety - mówi terapeutka. - Dzieje się tak aby związek przeszedł do kolejnego etapu silniejszy i umocniony w walce z przeciwnościami.
- Na pocieszenie jednak dodam, że drugie dziecko nie powoduje już takiej rewolucji - mówi ze śmiechem Joanna Krysiak.

3. Kolejne etapy wyznacza rozwój pierwszego dziecka: pójście do przedszkola, do szkoły, dojrzewanie.
- Dziecko od początku reaguje na to co dzieje się z rodzicami. Kocha ich, jest w stanie poświęcić dla ich szczęścia bardzo wiele. Na tym etapie kryzys w związku ujawnia się poprzez dziecko - mówi terapeutka. - Problemy dziecka z oddalaniem się od rodziny, zdobywaniem świata, lęk przed rozstaniem z rodzicami, a potem rozpoczęciem samodzielnego życia mogą być tak naprawdę przejawem lęku rodziców.
Bardzo trudny jest okres dojrzewania kiedy znowu trzeba wszystko na nowo poukładać - wyjaśnia Joanna Krysiak. - Nastolatek potrzebuje wyznaczenia granic swojej wolności i niezależności, co powoduje, że rodzice muszą na nowo rozdzielić role w rodzinie.

4. Samodzielne życie
Następny kryzys może nastąpić w momencie, gdy dziecko zaczyna szykować się do samodzielnego życia. Małżonkowie, boją się, o swoje dziecko, ale też o to co stanie się z nimi. Przez lata wychowywania dzieci być może oddalili się od siebie i trzeba będzie stanąć twarzą w twarz z tym, co jest lub czego już miedzy nimi nie ma.

5. Ostatnie etapy : puste gniazdo (po odejściu wszystkich dzieci z domu), starsze małżeństwo i śmierć. Tu ponownie tworzy się nowy podział ról i wartości. Często rodzice stają się dziadkami. Przechodzą na emeryturę. Ale nie tylko to. Puste gniazdo mogłoby być dla małżonków szansą na ponowne zakochanie, drugą młodość. Na rozwijanie siebie i spełnianie marzeń.

Przyczyny
Fundamenty silnego związku, gotowego do walki z kryzysami, należy rozpocząć od początku budowania związku. Jeżeli małżonkowie zaakceptują wartości, które wnosi partner, nie będą starali się na siłę go zmieniać i dostosowywać do swoich wyobrażeń, kryzys nie powinien być tak ciężki do przejścia. Gorzej, jeżeli jeden z małżonków chce narzucić swoje wartości i pomysł na życie drugiej osobie. Wówczas, nawet gdy mu się to uda, to "zwycięstwo" jest pozorne. Okazuje się, że na barkach "zwycięzcy" spoczywa odpowiedzialność za związek. Ta osoba, która przeforsowała wprowadzenie swoich wartości czy zasad jako priorytetowych, musi teraz pilnować ich przestrzegania i strzec swego "zwycięstwa"
Najczęstszym zachowaniem "przegranego" współmałżonka jest wycofanie się. Jednoczenie zaczynają się zarzuty ze strony "zwycięskiego" partnera że druga osoba jest nieodpowiedzialna, że jej nie zależy, że nie stara się, nie walczy o związek.
I paradoksalnie, to "zwycięzcy" częściej przychodzą do terapeuty.
- Częstszym inicjatorem wizyty u terapeuty są kobiety - mówi Joanna Krysiak. - To my, kobiety częściej przejmujemy rolę "bycia bardziej w porządku". Wydaje nam się, że wartości wyniesione przez nas z rodziny są lepsze. Mamy wizję jaki powinien być mąż, małżeństwo, rodzina, wychowanie dzieci. To, czego brak w tym obrazie to wizja kobiety- jej tożsamości, potrzeb, pragnień, siły.
W konsekwencji kobieta bierze na siebie odpowiedzialność za związek i ponosi tego konsekwencje. Najłatwiej to wyobrazić sobie w ten sposób: jeżeli kobieta bierze na siebie 90% odpowiedzialności za dom i rodzinę, to mężczyźnie pozostaje 10%. Trudno wtedy mężczyźnie zadowolić kobietę, bo nie ma jak się wykazać. I niestety, to kobiety przegrywają: częściej są zestresowane, rozgoryczone, zawiedzione czy opuszczane. Cały czas dają coś z siebie i nie dają okazji, aby pozwolić partnerowi dać coś od siebie.
Należy jednak pamiętać, że sytuacja kryzysowa nie jest winą tylko jednego z małżonków. - Odpowiedzialność za nierównowagę w związku zawsze spada na dwie strony - mówi terapeutka. Nigdy też nie jest za późno, póki związek trwa, na przejście zaległych kryzysów i stworzenie satysfakcjonującego i szczęśliwego małżeństwa.

Walka
Do kryzysu dochodzi, gdy jedna ze stron nie wyraziła jasno, jak widzi związek i swoją w nim rolę. Często wystarczy rozmowa, aby okazało się, że tak naprawdę małżonkowie mają wiele wspólnych wartości, tylko nie potrafili ich w jasny sposób sformułować.
- Najważniejsze jest, aby zmierzyć się z kryzysem - radzi Joanna Krysiak - wzajemne oskarżanie się, czy udawanie, że kryzysu nie ma to krok w tył. Małżonkowie zamiast pogłębiać związek oddalają się od siebie lub zaczynają ze sobą walczyć.
Niejednokrotnie kryzys odbija się na dzieciach. I często dzięki nim rodzina trafia do terapeuty. - Nie rzadko są to zaburzenia somatyczne, lub problemy z zachowaniem - mówi terapeutka. - Dzieci z miłości do swoich rodziców i ze strachu o nich chorują, aby dorośli skupili na nich swoją uwagę i zapomnieli o kłopotach, lub się do siebie zbliżyli w słusznej sprawie.
Również dorośli miewają różne objawy somatyczne: przewlekłe bóle głowy, kłopoty ze snem czy nawet z sercem. Niejednokrotnie opieka nad chorą osoba zbliża małżonków do siebie, ale nie rozwiązuje problemów, które wywołały chorobę.
- Ludzie przychodzą do terapeuty, kiedy jedno z małżonków, czasem oboje, widzi jakiś problem - opowiada Joanna Krysiak. - Często dzieje się to w momencie, kiedy partner chce odejść a druga osoba koniecznie chce go zatrzymać. Najczęściej do takich skrajnych sytuacji dochodzi w związkach, gdzie zostały przeforsowane wartości jednego z małżonków. Druga osoba nie mogąc "przebić się" w małżeństwie oddala się. Niejednokrotnie dochodzi do zdrady.
- Dlatego gośćmi terapeutów są właśnie "zwycięzcy" - wyjaśnia terapeutka. - To oni okazują się największymi przegranymi.

Terapia
- Terapia nie spowoduje, że partner stanie się taki, jakim chcielibyśmy, żeby się stał - mówi Joanna Krysiak. - Terapeuta tylko pomaga dojrzeć pewne rzeczy, a małżeństwo musi samo znaleźć najlepsze dla nich rozwiązania. Jeżeli kobieta chce namówić mężczyznę na pójście do terapeuty, a mężczyzna wierzy, że nie chodzi o dopasowanie go do jakiegoś szablonu czy wyobrażenia, tylko o poprawę stosunków między nimi, to pójdzie. Jeżeli mężczyzna nie widzi już potrzeby naprawy związku to nie przyjdzie.
- Najlepszą rada jakiej mogę udzielić partnerom? - zastanawia się Joanna Krysiak. - Nie róbmy wszystkiego na 100%, pozwólmy sobie na niedoskonałość. I najważniejsze - szczególnie dla kobiet - nie dawajmy z siebie wszystkiego, zostawmy coś dla siebie. To taka inwestycja we własne szczęcie. I nie oczekujmy, że partner spełni nasze marzenia.

Zapobieganie
Nie należy dawać więcej niż druga osoba jest w stanie przyjąć i oddać. Jeżeli daje sie za dużo, to druga osoba , nie mogąc się odwzajemnić zaczyna się oddalać. Czuje się gorsza.
- Nasze role w małżeństwie zależą od nas. Nigdy nie jest tak, że kryzys powoduje tylko jedna osoba, a druga jest bez winy. Pamiętajmy, że za związek odpowiedzialne są dwie osoby .

Zrodlo: http://zdrowie.trojmiasto.pl/Kryzys-malzenski-czy-to-sie-da-przezyc-n18764.html

List do Boga

2012-01-26T19:53:00.000-08:00

Żyć w prawdzie - 12 kroków ku pełni życia

2012-01-26T00:00:00.000-08:00

W Warszawie 28 maja 2011 r. odbyło się sympozjum naukowe zorganizowane przez Centrum Psychologiczne Stowarzyszenia Psychologów Chrześcijańskich SPOTKANIE oraz Stowarzyszenie Trudnych Małżeństw SYCHAR. Tematem sympozjum był program "Wreszcie żyć - 12 kroków ku pełni życia" jako szansa odnowy człowieka i Kościoła. Została powołana grupa koordynująca polską wersję programu. Jednym z prelegentów był gość z Niemiec Helge Seekamp - współautor podręcznika "Wreszcie żyć - 12kroków ku pełni życia" oraz nowo opublikowanej książki "W szkole łaski i miłosierdzia", która zawiera wskazania metodyczne dotyczące realizacji programu.
Nagrania konferencji:

http://sychar-12krokow.blogspot.com/

Wspólnota Trudnych Małżeństw SYCHAR

2012-01-25T00:00:00.000-08:00

Każde trudne sakramentalne małżeństwo jest do uratowania...

"Co Bóg złączył, człowiek niech nie rozdziela" (Mt 19, 6)

Chicago

Jeśli Wasze małżeństwo przechodzi kryzys; Jeśli ten kryzys trwa od dawna; Jakikolwiek kryzys; Jesteście już wiele lat po ślubie i nie spodziewaliście się takiej sytuacji; Jeśli trudno Wam ze sobą rozmawiać - zapraszamy do Jezuickiego Ośrodka Milenijnego. Jeśli przeżywasz jakieś trudności w swoim małżeństwie, jesteś po rozwodzie, porzucony przez współmałżonka i potrzebujesz wsparcia - zapraszamy Ciebie gorąco.

W każdą pierwszą sobotę miesiąca o godzinie 17.00 w Jezuickim Ośrodku Milenijnym, przy W. Irving Park (Kamera on-line dla Internet Explorer: Użytkownik i hasło: 5835), rozpoczyna się w Sanktuarium modlitewne spotkanie w Waszych intencjach: Msza św. z sakramentem namaszczenia chorych, okolicznościowe modlitwy w intencji osób w kryzysie i błogosławieństwo indywidualne Najświętszym Sakramentem. Następnie w sali wspólne spotkanie grupy wsparcia. Można się umówić na indywidualne rozmowy z księdzem. Istniej także możliwość spotkania się z psychologiem terapeutą.

Duszpasterzem wspólnoty jest o. Jerzy Karpiński SJ.

Czy można pokochać teściową?

2012-01-24T00:00:00.000-08:00

Dobrą relację pomiędzy teściową a synową trzeba sobie wypracować. Pracę najlepiej rozpocząć zaraz po ślubie i od początku ustalić jasne zasady i wytyczyć granice.

W Wielkiej Brytanii w zeszłym roku ukazała się książka napisana przez psycholog z uniwersytetu w Cambridge dr Terri Apter. To poradnik na temat relacji synowa-teściowa zatytułowany "What Do You Want from Me?" (pol. Czego ty ode mnie chcesz?). Psycholog przekonuje w nim, że stereotyp walki synowej z teściową został kobietom kulturowo wprogramowany. Terii Apter przez lata przyglądała się różnym relacjom synowych i teściowych. Doszła do wniosku, że cudem jest, kiedy układają się one przyzwoicie. Z reguły są to skomplikowane, raczej toksyczne układy. Dlaczego tak się dzieje? Według autorki poradnika to wina wychowania i kultury. W naszym społeczeństwie stereotyp, że synowe kłócą się z teściowymi jest tak mocno zakorzeniony, że podświadomie kobiety prowokują konflikty. Ponad to - według Apter - kobiety są przygotowane do walki o najsilniejszą i najważniejszą kobietę w stadzie.

Dr Apter zbierając materiały do książki odwiedzała wiele rodzin. Obserwowała jak kobiety z różnych pokoleń zachowują się względem siebie. Na podstawie wizyt w przynajmniej 200 domach psycholog doszła do wniosków, że w naszej kulturze stereotyp jest silniejszy niż zdrowy rozsądek. Z książki Brytyjki dowiadujemy się, że synowe i teściowe zamiast szukać porozumienia wybierają walkę o dominację. Taka postawa nie tylko powoduje napiętą atmosferę podczas wspólnych, rodzinnych obiadków, lecz nie najlepiej wpływają na zdrowie pań. Rywalizujące ze sobą kobiety popadają w stany nerwowe i depresje. Dwa lata temu w Japonii przeprowadzono badania, z których dowiadujemy się, że synowe i teściowe mieszkające pod jednym dachem są trzykrotnie częściej narażone na choroby serca niż te panie, które mieszkają tylko z mężem.

Myśl inaczej

Terri Apter uważa, że pracę nad zdrowymi relacjami synowa-teściowa należy zacząć od zmiany własnego myślenia. Zamiast myśleć: teściowa to mój wróg, lepiej założyć, że od teściowej można się dużo nauczyć. To jak będzie się układała twoja relacja z teściową w dużej mierze zależy od tego jak się do tego przygotujesz.

5 sposobów na zgodę

Psycholog, dr Sheila Rossan w jednym ze swoich artykułów podaje kilka sposobów jak załagodzić konflikt z teściową. Rossen zwraca uwagę na to, że chcąc mieć dobre relacje z teściową, zawsze lepiej obrócić coś w żart, niż śmiertelnie się obrażać. Czego jeszcze możemy nauczyć się od Rossan?

1. Rozmawiaj
Zamiast zamykać się w sobie, kiedy teściowa po raz kolejny krytykuje to, że jesteś za gruba zastanów się czy ma racje. Jeśli rzeczywiście uważasz, że mogłabyś schudnąć kilka kilogramów, to weź się za dietę. A jeśli świetnie się czujesz w swojej wadze i nie zamierzasz nic z tym robić, to być może warto o tym powiedzieć? Żartuj, że twój mąż uwielbia twoje krągłości. 2.

2. Doceniaj zalety
Nikt nie jest perfekcyjny. Pamiętaj jednak, że obok wad istnieją też zalety. Każdy z nas ma swoje dobre strony. Twoja teściowa też. Zamiast denerwować się, kiedy wpada do ciebie do kuchni i wyciera blaty, podziękuj jej, za to, że jest taka uczynna i że wyręczyła cię od tego nudnego zajęcia. Fakt, że docenisz czyjeś starania może zdziałać w przyszłości cuda.
3. Poproś o radę
Teściowa od zawsze krytykuje twoją kuchnię? Nic jej nie smakuje i zawsze ma lepszy przepis? Poproś ją pewnego dnia o radę. Zapytaj, co ugotować jej synowi, bo chcesz mu sprawić niespodziankę? Twoja teściowa poczuje się nie tylko potrzebna, ale również sprawisz jej przyjemność tym, że liczysz się z jej zdaniem.
4. Odwiedź ją
Jeśli teściowa ma zwyczaj wpadać do ciebie bez zapowiedzi to prawdopodobnie robi to, dlatego, że czuje się odsunięta i wykluczona z twojego życia. Zadzwoń do niej czasami, zapytaj, co robi i jak się czuje. Wybierz się do niej na kawę z własnej inicjatywy, a może się okazać, że niezapowiedziane wizyty będą zdarzały się coraz rzadziej.
5. Nie traktuj wszystkiego tak poważnie
Czasami drobne złośliwości najlepiej obrócić w żart. Kiedy teściowa krytykuje kurz na twoim regale zażartuj, że czekasz, aż uzbiera się jeszcze więcej, żeby móc w nim napisać palcem jak bardzo kochasz swojego męża. Tym sposobem pokażesz, że jej standardy nie muszą być twoimi.

Kompromis

Akceptacja wzajemnych różnić jest ważna w każdym związku i w każdej relacji. Zamiast koncentrować się na tym, co was dzieli, poszukaj tego, co was łączy.

Zrodlo: http://kobieta.gazeta.pl

Modlitwa - Edyta Geppert

2012-01-23T00:00:00.000-08:00

Ty, Panie tyle czasu masz,
Mieszkanie w chmurach i błękicie
A ja na głowie mnóstwo spraw
I na to wszystko jedno życie.
Ja się nie skarżę na swój los
Potulna jestem jak baranek
I tylko mam nadzieję, że...
że chyba wiesz, co robisz, Panie.

Dzień Dziadka - 22 stycznia 2012

2012-01-22T00:00:00.002-08:00

Dziadek jest po ojcu najbliższym męskim autorytetem i przyjacielem dzieci. Często zdarza się, że właśnie dziadkowie zajmują się wychowaniem wnucząt, gdy oboje rodzice uczą się jeszcze lub pracują.

Dziadkowie pomagali nam w wykonywaniu najprostszych czynności, z którymi jeszcze nie potrafiliśmy sobie poradzić, ocierali nasze łzy, gdy płakaliśmy z różnych powodów, byli towarzyszami naszych zabaw, asystowali w odrabianiu lekcji, byli powiernikami w ważnych, poufnych i sercowych sprawach.

W Polsce Dzień Dziadka świętuje się 22 stycznia

Musimy zadbać, aby nasze dzieci również kochały swoich dziadków i pamiętały o nich przez całe życie. Doceniając rolę i znaczenie dziadków w rodzinach i całym społeczeństwie, a także w celu wyrażenia im wdzięczności za poniesione trudy w wychowaniu i przekazywaniu wiedzy, ustanowiono specjalne święto przypadające na dzień 22 stycznia – Dzień Dziadka!

W tym uroczystym dniu każda rodzina dba, aby dziadkowie czuli się doceniani i kochani. W domach urządza się przyjęcia, na których zbierają się wszyscy członkowie rodziny, a wnukowie składają dziadkom życzenia, recytują wierszyki i ofiarują różne upominki, najczęściej wykonane przez siebie, np. laurki, ozdobne kartki, zakładki.

Wiele miejsca poświęca się dostojnym seniorom w dniu ich święta w prasie, radiu i telewizji. Dla dziadków są wiersze, piosenki, podziękowania i kwiaty. Wszędzie towarzyszą tym świątecznym uroczystościom podziękowania, a często i łzy wielkiego wzruszenia.

Dzień Dziadka na świecie

W Ameryce i Kanadzie obchodzony jest Narodowy Dzień Dziadków w pierwszą wrześniową niedzielę po Święcie Pracy.

Wrześniowe obchody są symbolem jesieni życia, a wręczane w tym dniu niezapominajki mówią mową kwiatów o pamięci. W Japonii nie obchodzi się oddzielnie dnia dziadka tylko Dzień Szacunku dla Wieku, a święto to wypada we wrześniu w trzeci poniedziałek miesiąca. Niezależnie od kraju w tych dniach wspomina się dziadków, którzy, sprawując w rodzinie doniosłą rolę przez całe swoje życie opiekowali się wnukami, uczyli je, dawali im moralne przykłady jak żyć, a często wspierali ich rzeczowo i finansowo.

Jak rozmawiać z dziećmi o seksie? Józef Augustyn SJ /

2012-01-22T00:00:00.000-08:00

"Dlaczego rodzice nie chcą rozmawiać ze swoimi dziećmi o sprawach seksualnych, o sprawach ich dojrzewania?" - pyta chłopiec w ankiecie. Najpierw może dlatego, iż nie znając procesu rozwoju psychoseksualnego swoich dzieci, nie są świadomi takiej potrzeby. Zdarza się, iż całe wychowanie dziecka ogranicza się do koncentracji na sprawach zewnętrznych.

Dość często rodzice zapewniając dziecku środki materialne, minimum troski o jego zdrowie i zewnętrzne dobre samopoczucie, bardzo mało interesują się jednak tym, co dziecko przeżywa i czego wewnętrznie doświadcza.

Rodzice są nieraz tak głęboko zajęci swoimi nierozwiązanymi konfliktami wewnętrznymi, które ujawniają się także w ich konfliktach małżeńskich, iż nie są w stanie zauważyć emocjonalnych potrzeb i pragnień swoich dzieci. W rozwoju emocjonalnym dziecko jest wówczas praktycznie pozostawione sobie samemu. Zajęci swoimi problemami rodzice nierzadko pomniejszają problemy dziecka, uważając je za przesadzone lub nieważne. Szczególnie wówczas, kiedy zapewnienie środków materialnych dziecku nie jest sprawą łatwą oraz kiedy sami rodzice przeżywali w dzieciństwie takie braki, mogą uważać, że dziecko powinno być szczęśliwe i zadowolone z życia, ponieważ "ma wszystko".

Stosunkowo często rodzice nie rozmawiają ze swoimi dziećmi o sprawach seksualnych także dlatego, iż sami doświadczają obaw i lęków w tej dziedzinie. Ich negatywne spojrzenie na sprawy seksualne sprawia, iż mają oni wrażenie, że nie wypada mówić "o tym" głośno. Za tą obawą kryje się nieraz urazowy stosunek do ich własnej seksualności. Wielu rodziców nieświadomych problemu sądzi, iż rozmowa z dziećmi na tematy seksualne byłaby gorszeniem dziecka.

wiecej na: http://www.wwwwww.deon.pl/inteligentne-zycie/wychowanie-dziecka/art,298,jak-rozmawiac-z-dziecmi-o-seksie.html

Dzień Babci - 21 stycznia 2012

2012-01-21T00:00:00.001-08:00

Babcia i dziadek są po rodzicach najbliższymi osobami dla dzieci. Często już w dorosłym życiu, sięgając do wspomnień z dzieciństwa, przywołujemy obraz babci: jej uśmiechniętą i kochającą twarz, jej ręce zawsze gotowe, aby nas pogłaskać, przytulić i pomóc...

Jako dzieci w różnych sytuacjach zwracaliśmy się o pomoc właśnie do niej! Często chroniliśmy się pod opiekuńcze skrzydła dziadków, gdy rodzice chcieli nam wymierzyć, nawet zasłużoną, karę.

Nie umiemy sobie wyobrazić naszego dzieciństwa i późniejszych lat życia bez babcinej obecności. Pamiętamy o nich wszystkich zarówno o tych babciach, których już nie ma z nami, jak i o tych, które jeszcze nam towarzyszą i nieraz, mimo podeszłego wieku i chorób, zawsze mają dla nas uśmiech i są skłonne do pomocy.

To dla nich ustanowiono specjalne święto – Dzień Babci – pozwalające przekazać im nasze podziękowania, radość i życzliwość.

Święto babci obchodzone jest całym świecie, lecz w różnych terminach. Często znane jest po prostu jako Święto Dziadków.

W Polsce świętuje się Dzień Babci w dniu 21 stycznia

Święto Babci pojawiło się w polskich kalendarzach około trzydzieści lat temu i corocznie jest równie uroczyście obchodzone. Babcie otrzymują od wnuków kwiaty, życzenia i laurki. Często uroczystości te odbywają się w szerszym gronie rodzinnym.

Uroczystości organizowane są również w przedszkolach, szkołach, a na specjalnych akademiach, w których biorą udział zaproszeni dziadkowie, dzieci przedstawiają różne scenki, deklamują wierszyki i śpiewają piosenki przeznaczone dla ukochanych babć. Obchody organizowane są również przez kościoły, stowarzyszenia seniorów i domy spokojnej starości.
Wiele miejsca w tych uroczystych dniach poświęca się babciom w mediach. Recytowane są dla nich wiersze, śpiewane piosenki i wygłaszane najpiękniejsze wspomnienia. Tak jest w Polsce i na całym świecie.

Święto Babci na świecie

Obchody Narodowego Święta Dziadków Ameryka zawdzięcza Marian McQuade z zachodniej Wirginii, która wychowała piętnaścioro dzieci i doczekała się czterdziestu wnucząt. Zainteresowana losem osób starszych, często samotnych lub przebywających w domach opieki oraz jako dowód wdzięczności dla nich za trud poniesiony w wychowywaniu wnuków, podjęła stosowne kroki.

Najpierw dotarła do prezydenta Nixona i w 1972 roku ustanowiony został Narodowy Dzień Niepełnosprawnych, następnie rok później w zachodniej Wirginii włączono do obchodów Dzień Dziadków. Po zatwierdzeniu przez Kongres w 1978 roku i podpisaniu proklamacji przez prezydenta Cartera, Dzień Dziadków został oficjalnie uchwalony Narodowym Dniem Dziadków i obchodzony w pierwszą niedzielę po święcie Pracy. Kanada obchodzi to święto od 1995 roku. W innych krajach na świecie obchodzone jest różnie. Niektóre kraje obchodzą Dzień Babci, na przykład 20 stycznia – Bułgaria, 11 lutego – Wielka Brytania, w pierwszą niedzielę marca – Francja, w czerwcu – Meksyk, 26 lipca – Brazylia, a 2 października – Włochy. W Japonii nie obchodzi się oddzielnie dnia babci ani dziadka tylko Dzień Szacunku dla Wieku, a święto to wypada we wrześniu w trzeci poniedziałek miesiąca. Obchodzone było ono od 1966 roku, kiedy znane było jako Dzień Staruszków. Obecna nazwa wprowadzona została w 2003 roku.

Wszystkie święta obchodzone na świecie, niezależnie od terminu i nazwy, mają tylko jeden cel – są po to, aby złożyć wyrazy szacunku, podziękowania i ukazać miłość dla ukochanych babć.

Siedem uśmiechów głównych Stanisław Morgalla SJ /

2012-01-21T00:00:00.000-08:00

Jeśli szukasz mistrza uśmiechu - sięgnij do niemego kina. Oscara w kategorii uśmiechu nr 1 wart jest Charlie Chaplin, zwłaszcza w tzw. scenach miłosnych (jakie to wtedy było niewinne!), przy minimalnych nakładach, maksymalne efekty - w skali od 1 do 7.

Nr 1 – Nieśmiały

Początki mogą być skromne, ale warto ustrzec się błędu nowicjuszy, ślepego naśladownictwa. Klasycznego modelu uśmiechu nr 1 nie znajdziemy w żadnym dziele sztuki (np. w łagodnym drgnieniu ust paryskiej Mony Lisy) i by go wyćwiczyć, nie trzeba stać się znawcą malarstwa. To ślepa uliczka. Do nieśmiałego uśmiechu spokojnie wystarczą środki wyrazu rodem z pierwszej klasy szkoły podstawowej. Ten uśmiech im bardziej nieporadny, tym bliższy ideału, gdyż nr 1 to rozgrzewka dla mięśni twarzy, zwłaszcza tych rzadziej używanych. Lecz jeśli ktoś już musi znaleźć sobie mistrza, to niech sięgnie do niemego kina. Oscara w kategorii uśmiechu nr 1 wart jest Charlie Chaplin, zwłaszcza w tzw. scenach miłosnych (jakie to wtedy było niewinne!). I o taki efekt chodzi: przy minimalnych nakładach, maksymalne efekty.

Nr 2 – Prosty

Ten uśmiech nic nie kosztuje, ale jest tak podstawowy jak, nie przymierzając, chleb na naszym stole: nie sposób się bez niego obyć. Zazwyczaj kojarzony jest z grzecznościowymi uprzejmościami, jakimi darzą nas napotkani ludzie: sprzedawczynie w sklepach, kontrolerzy biletów, urzędnicy skarbówki czy księża w zakrystii. Taki prosty uśmiech - jak na życzenie - zagościł właśnie na twarzy PT. Czytelnika (ciekaw jestem tylko, czy jest bezwiedny czy wymuszony, choć nadzieję miałem na niepohamowany). Jeśli nie zagościł, to usprawiedliwiam tylko tych, co przed chwilą wrócili autobusem ze sklepu, gdzie próbowali jakimś przyjemnym zakupem poradzić sobie z burzą emocjonalną, która ogarnęła ich po wizycie w urzędzie skarbowym lub kancelarii parafialnej. Ci właśnie przechodzą stopień wyżej w naszej skali uśmiechu, bo śmieją się szczerze i do bólu (zwłaszcza jeśli na domiar wszystkiego podróżowali bez ważnego biletu).

Nr 3 – Szczery

Właśnie taki uśmiech rozświetla nam twarze, gdy z dobrotliwą pogodą ducha przechodzimy ponad niedoskonałością tego świata. Najpiękniejsze w nim jest to, że nie negując doznanej przykrości, potrafi nas unieść ponad nią, uwolnić i wyciszyć.
Co za tym stoi? Niewątpliwie solidna struktura osobowości powiedzieliby psycholodzy, bo napięcia, jakie trzeba przy tej okazji znosić, dotykają głęboko naszej psychiki i chcąc nie chcąc wystawiają ją na szwank. Skoro jesteśmy w stanieje znieść i przezwyciężyć, to znaczy, że posługujemy się humorem jako świadomym mechanizmem obronnym, a to jest przejawem zdrowia psychicznego. Śmiech to zdrowie!

Nr 4 – Serdeczny

Kojarzony jest z uśmiechem od ucha do ucha, choć etymologia wskazuje raczej na organ wewnętrzny: serce. Nie jest to bynajmniej zbieżność przypadkowa, bo to, co fizyczne, schodzi się tu z tym, co psychiczne, a nawet duchowe. To już wyższa szkoła jazdy w naszej uśmiechologii: by opanować ten uśmiech potrzeba nie tylko zdrowej, ale zintegrowanej osobowości, która wyraża się zarówno bogactwem ekspresji, jak i głębią przeżyć. Takiego serdecznego śmiechu uczył nas przez lata Jan Paweł II, który po głębokich i poważnych słowach potrafił wtrącić coś o kremówkach czy zażartować z samego siebie. Nic mu to nie ujmowało, a wprost przeciwnie dodawało niezwykłego uroku osobistego. Szkoda tylko, że spora część z nas pamięta jedynie te kremówki, a niewiele ze słów na temat np. dziesięciu przykazań. Ale to już moralizowanie, więc przerywam.

Nr 5 – Przyjacielski

Kolejny krok to kolejny, wyższy stopień trudności. Ten uśmiech zakłada obecność drugiego człowieka, co wbrew pozorom nie było takie oczywiste wcześniej. Przecież nawet serdecznie można się uśmiać... pod nosem, tj. w swoich własnych czterech ścianach. Zaś po przyjacielsku można śmiać się tylko do konkretnego człowieka i to w jednoznacznych zamiarach budowania przyjaźni. To już nie miejsce na zalotne uśmiechy nr 1 czy przelotne nr 2. Nawet szczerość czy serdeczność nie wystarczą, choć są w przyjaźni jak najmilej widziane. Uśmiech przyjacielski to nowa kategoria, którą tym mocniej trzeba podkreślić, że dziś wielu wątpi w prawdziwą przyjaźń. Dzieje się tak jednak z prostego powodu: ten rodzaj uśmiechu nie zasadza się tylko na naturze (czterech pierwszych krokach), ale potrzebuje łaski, czyli uśmiechu niebios, jakbyśmy to poetycko przetłumaczyli na język milszy naszemu zsekularyzowanemu uchu. Przyjaźń bowiem sytuuje się gdzieś pomiędzy ziemią a niebem, pomiędzy ciałem a duchem, bo ma śmiałość rzucać wyzwania na życie i śmierć. Ale może tak czynić, bo odwołuje się wprost do ducha, do tego, co nieśmiertelne w człowieku. Zatwardziali materialiści mogą się teraz śmiać ze mnie, ale powinni to robić dyskretnie (np. w kułak), bo w prezentowanej tu skali osiągają najwyżej uśmiech nr 3, typowy dla stoików. Poza tym, ten się śmieje, kto się śmieje ostatni.

Nr 6 - Przez łzy

Może dziwić, czemu śmiech przez łzy zyskał tak wysokie notowania, ale to proste: przez łzy śmiejemy się wprost do Pana Boga. Oczywiście walczący ateiści złośliwie powiedzą raczej jak głupi do sera, ale doskonale wyczuwamy niestosowność tej metafory w tym miejscu. Chodzi przecież o doświadczenie znane niemal pod każdą szerokością geograficzną: o łzy szczęścia, a nawet o uśmiech pośród nieszczęścia. To nowa kategoria, bo przekracza ramy (nie wykluczając oczywiście) relacji z jednym człowiekiem, staje się dobrem ogólnoludzkim. A dobro jest tym większe, im bardziej powszechne. Kiedy śmiejemy się przez łzy? Kiedy spotyka nas coś, co jest sprzeczne z prawami rządzącymi tym światem, np. kiedy ktoś wychodzi cało ze śmiertelnego niebezpieczeństwa lub przebacza wrogowi, który próbował go zniszczyć. Kto z nas nie zapłakał ze wzruszenia, gdy oślepiony Jurand ze Spychowa puścił wolno Zygfryda de Lowe, oprawcę swojego i córki? A jednocześnie wzruszeniu towarzyszyła radość i uniesienie, wynikające z tego, że się jest świadkiem czegoś, co rozsadza nasze kategorie myślenia i działania. Przewyższyć może to tylko jedno: przeżycie tej wstrząsającej prawdy we własnym życiu. A gdzie, jeśli nie przy Wigilii, znaleźć na to najlepszy czas i miejsce?

Nr 7 – Miłosny

Ostatni uśmiech musi być miłosny, bo miłość jest tym, co najpiękniejszego może nas spotkać na tym świecie. Tylko z miłości można zdobyć się na akt prawdziwej ofiary z siebie. Mniejsza o to, czy chodzi o heroiczny akt oddania za kogoś życia, czy też o prozaiczne czynności dnia powszedniego, które np. przy swoim nowo narodzonym dziecku wykonuje każda matka, odsuwając na dalszy plan własne potrzeby czy karierę zawodową. W jednym i drugim wypadku jesteśmy świadkami czegoś niezwykłego, co nawet będąc zakryte przed oczyma głównych bohaterów, nie traci na swej wartości. Takie czyste i bezinteresowne dobro to miłosny uśmiech Boga i tego uśmiechu na świecie jest najwięcej. Choć pewnie wielu z tym ostatnim zdaniem się nie zgodzi, ale to - znowu - kwestia czasu, nie argumentów. Jestem pewien, że końcem dziejów będą „usta pełne śmiechu", jak mówi Psalm 126. Warto więc poćwiczyć zawczasu.

Co zrobić, by dzieci umiały być szczęśliwe?

2012-01-20T00:00:00.000-08:00

Naucz dziecko śmiać się, gdyż śmiech pomoże znosić trudy życia. Wyrażaj radość i pokazuj dziecku, że życie jest pełne wesołych sytuacji.
Naucz dziecko okazywać wdzięczność za dobre gesty ze strony innych, a i ono otrzyma w zamian pomoc oraz przyjaźń.
Nie pozbawiaj dziecka nadziei na osiągnięcie sukcesu, ona zachęci go do pracy.
Naucz dziecko marzyć a marzenia poniosą jego umysł do gwiazd.
Naucz dziecko służyć innym pomocą, to pozwoli mu podnieść poczucie własnej wartości i być darem dla innych.

Jak wypełnić dzieci optymizmem?

2012-01-19T00:00:00.000-08:00

Majka Lisińska-Kozioł : Dla harmonijnego rozwoju dziecka istotna jest spójność zachowań rodziców, a później również nauczycieli z głoszonymi przez nich zasadami i wartościami.

Ewa Kosińska: To prawda. Dzieci naśladują wzorce myślenia i zachowania swojego najbliższego otoczenia, a postawy rodziców i wychowawców znajdują odzwierciedlenie w postawach dzieci. Pesymistyczny rodzic, zniechęcony nauczyciel nie nauczy dzieci przeżywania radości. A ona jest składnikiem postawy określanej jako optymizm. Jeśli rodzice chcą wspierać rozwój dziecka powinni zadbać o pozytywne przeżycia i radość z osiąganych sukcesów oraz pielęgnować nadzieję.

Po co jest nam w życiu optymizm, a po co nadzieja?

Optymizm to siła napędowa, motywator dla naszych poczynań. Dzięki niemu jesteśmy odporni na stres i poszerza się nasze pole postrzegania rzeczywistości. A nadzieja pozwala wierzyć, że mimo trudności jest szansa na osiągnięcie satysfakcjonujących efektów swoich działań. Dziecko musi wiedzieć, co źle zrobiło (np. nie posprzątałem w szafie choć obiecałem), co zaniedbało (np. nie odrobiłem zadania) lub w czym gorzej sobie radzi (myli mi się tabliczka mnożenia). Jednak rodzice nie powinni dopuścić do tego, by dziecko przypisało sobie etykietkę nieudacznika. Z takim nastawieniem do życia trudno mu będzie uwierzyć, że i ono może osiągnąć sukces.

Psychologowie mówią, że warto zadbać o to, żeby mały człowiek rozumiał, co czuje i nazwał swoje emocje.

To prawda. Rodzice powinni "słuchać" emocji dziecka i pomagać mu w ich rozpoznawaniu. Gdy ono krzyczy i tupie nogami - można powiedzieć na przykład: myślę, że się złościsz, czy coś ci się nie udało? Jeśli dziecko płacze i chowa głowę w ramiona - warto zapytać: czy jest ci smutno, czujesz się pokrzywdzony? W ten sposób rodzice zachęcają dziecko do opisania danej sytuacji i sposobu jej przeżywania. Kolejnym etapem wychowania jest mądra pomoc rodziców w pokonywaniu przez dziecko trudności.

Wspomniała Pani wcześniej, że nadzieja uczy postawy optymizmu i rozwija umiejętność radowania się codziennymi sytuacjami.

Badania prowadzone przez licznych psychologów wykazały, że osoby posiadające duży poziom nadziei na osiągniecie sukcesów były bardziej zmotywowane do pokonywania trudności i sprawniej wykonywały stawiane przed nimi zadania. Najniższe osiągnięcia mieli ci, których nadzieja na powodzenie była znikoma. Szybko rezygnowali z pokonywania trudności w drodze do celu.

Czyli, że lepiej być optymistą niż pesymistą?

Zdecydowanie. Optymista wierzy, że możliwe jest zrealizowanie własnych planów. Pesymiści na ogół uważają, że nie warto angażować się w jakiś problem, bo i tak nie uda się go rozwiązać. Nie potrafią cieszyć się drobnymi osiągnięciami, a ich postawie towarzyszy zwykle duży sceptycyzm i niechęć do aktywności.

Co zatem pomaga w wychowywaniu dzieci?

dokonczenie na : http://www.deon.pl/inteligentne-zycie/wychowanie-dziecka/art,325,jak-wypelnic-dzieci-optymizmem.html

Rodzicielstwo nie powinno być przypadkowe

2012-01-18T00:00:00.000-08:00

Rodzicielstwo, które jest aktem głęboko ludzkim, nie powinno być przypadkowe czy tym bardziej niechciane. Winno być zamierzone, upragnione, wolne i świadome. Kobieta i mężczyzna, łącząc się z sobą, winni mieć świadomość wielkości faktu, jakim jest poczęcie i urodzenie dziecka, wydanie go na świat.

Henri Joyeux, francuski działacz na rzecz rodziny, mówi, że w "jednej sprawie można dzieciom nie powiedzieć prawdy do końca: że było ono niechciane". Rodzicielstwo niechciane, i to nie tylko w chwili poczęcia, ale i w czasie rodzenia dziecka, jest wyrazem odrzucenia i lekceważenia nowego człowieka, który przychodzi na świat. Nowo poczęty człowiek od samego początku posiada tę samą osobową wartość i godność, co jego rodzice.

Gdy dziecko jako nastolatek czy też osoba dorosła dowie się, że było niechciane, przeżyje ten fakt w sposób bardzo bolesny, poczuje się głęboko zranione. Niezamierzone, "nieplanowane poczęcie" nie jest dramatem ani rodziców, ani też dla dziecka, jeśli ojciec i matka zdecydują się przyjąć je z otwartymi ramionami. Wbrew wszelkim trudnościom.

Poczęte dziecko, które nie było "zaplanowane", można przecież pokochać, pragnąć jego narodzin, jego życia. Kobieta i mężczyzna nie mogą na tym świecie dokonać niczego większego, niż dać życie nowej istocie ludzkiej, istocie nieśmiertelnej.

Rodzicielstwo to wielkie, wzniosłe powołanie. Wydanie na świat dziecka to cud natury.

http://www.deon.pl/inteligentne-zycie/ona-i-on/art,245,rodzicielstwo-nie-powinno-byc-przypadkowe.html

Czy doświadczyłeś kiedykolwiek przemocy w rodzinie?

2012-01-17T16:21:00.000-08:00

Czy doswiadczyles kiedykolwiek przemocy w rodzinie?

- Dowiedz sie jak rozpoznawac oznaki przemocy i co mozna z nimi zrobic
- Czy mialas/es okazje porozmawiac z pracownikami rzadowych urzedow oraz agencji pomagajacych Polonii?
- Przyjdz na spotkanie informacyjne by dowiedziec sie jak pracuja, oraz co moga Ci zaoferowac

Glowni Prezenterzy

Katarzyna Kaczmarczyk - specjalista od pomocy swiadkom oraz ofiarom - Prokuratura Powiatu Cook
Agnieszka Lepicka - psychoterapeuta - Court Advocate and Therapist, Children`s Advocaty Center
Jolanta Swieton - specjalista od pomocy swiadkom, ofiarom przy Prokuraturze Powiatu Cook
Christine Washkevich - Centrum Zasobow: Przemoc w rodzinie, Prokuratura Powiatu Cook
Paulna Nawotka - Biuro Prokuratora Generalnego
Katarzyna Olender - Zrzeszenie Polsko-Amerykanskie

Gosc Specjalny - Anna P. Krolikowska - Adwokat rodzinny z kancelarii, K & R Family Legal Services L.L.P 899 Skokie Blvd., Suite 300, Northbrook, IL 60062

Po wiecej informacji oraz potwierdzenie przybycia prosimy dzwonic do 3 lutego 2012, 5 pm. 312 325 9256 . Oferujemy darmowa opieke nad dziecmi oraz napoje, przystawki w trakcie prezentacji

"Wyspa Dzieci", 4141 N. Atlantic Avenue (25th/Irving Park Rd), Schiller Park, Illinois

Sprawdź, czy doznajesz przemocy?

2012-01-17T16:14:00.000-08:00

"Człowiek jest słaby, kiedy staje się ofiarą, ale być może jest jeszcze słabszy, kiedy staje się oprawcą. Człowiek jest słaby, ale ten słaby człowiek może być mocny w Krzyżu Chrystusa..."

Jan Paweł II

Sprawdź, czy doznajesz przemocy?

Spróbuj odpowiedzieć na poniższe pytania.

Czy zdarza Ci się, że ktoś bliski:

popycha Cię, policzkuje, uderza, szarpie?
traktuje Cię w sposób, który Cię rani?
obrzuca Cię obelgami, wyzwiskami?
zmusza Cię do robienia rzeczy, które Cię poniżają?
nie pozwala Ci widywać się z przyjaciółmi i rodziną?
grozi, że Cię zabije lub zrani?
zabiera Ci pieniądze, każe o nie prosić?
niszczy Twoją własność?

Jeśli odpowiedziałaś/odpowiedziałeś twierdząco choć na jedno pytanie, istnieje duże prawdopodobieństwo, że doznajesz przemocy w rodzinie.

Kliknij tutaj, jeśli chcesz przeczytać więcej na ten temat: http://www.wdr.diecezja.krakow.pl/

Dorota i Benek - dzisiaj w Audycji "Silna Rodzina"

2012-01-17T11:17:00.000-08:00

Dorota i Benek - rodzice 10-ga wspaniałych dzieci, opowiedzieli dzisiaj o ich rodzinnym stole, wspólnych posiłkach i ich roli w rodzinie. "Stół jest jak ołtarz" - powiedział Benek, "to miejsce jest bardzo ważne , bo ono jednoczy, przybliża, i zcala rodzine".

Lęki przed małżeństwem i ojcostwem

2012-01-17T00:00:00.000-08:00

Kiedy młody mężczyzna wywodzi się z rodziny skonfliktowanej lub rozbitej, jego przyszłe ojcostwo od samego początku zostaje w jakiś sposób zranione. Wyraża się to przede wszystkim w jego lękach przed wzięciem odpowiedzialności za rodzinę i za dzieci.

Obawiając się - często nieświadomie - aby nie ranić innych i samemu nie zostać zranionym, nie angażuje się głębiej w relacje, szczególnie w relacje z kobietą. Pozostaje na powierzchni. Dla mężczyzny, który potrafi znieść życie tylko wtedy, gdy może pozostać na powierzchni siebie samego, jest czymś naturalnym, żeby innym zaoferować jedynie tą powierzchnią. (...) Nie trzeba się wówczas angażować. Natomiast małżeństwo zamyka drzwi. Twoja egzystencja ograniczona zostaje do wąskiej przestrzeni, w której bezustannie musisz się ujawniać - a zatem jesteś zmuszony, żeby wciąż zaglądać w głąb siebie, sondować własne dno. Kiedy drzwi są otwarte, na ma żadnego problemu: możesz zawsze uciec. Możesz unikać niechcianych konfrontacji, czy to z sobą czy to z kimś innym, po prostu odchodząc.

dokonczenie na: http://www.deon.pl/inteligentne-zycie/ojcostwo/art,54,leki-przed-malzenstwem-i-ojcostwem.html

Ojcostwo to nie tacierzyństwo

2012-01-16T00:00:00.000-08:00

Przed współczesnymi ojcami są cele podobne do tych, jakie postawili sobie Kolumbowie rocznik 20. Wiedzieli, co to znaczy być patriotą w okresie niepodległości, ale szybko musieli wypracować standardy zachowań patriotycznych w czasie okupacji. Podobnie my musimy wypracować pewne wzorce, jak być ojcem w XXI wieku.

O kryzysie ojców i ojcostwa rozmawiamy z Dariuszem Cupiałem, założycielem Fundacji Cyryla i Metodego i pomysłodawcą Inicjatywy Tato.Net

Na portalu www.tato.net można przeczytać, że jesteście pierwszym pokoleniem ojców, które zdaje sobie sprawę z tego, jak bardzo mężczyźni potrzebują wsparcia i współpracy, aby skutecznie spełniać swoje role. Poprzednie pokolenia ojców źle wypełniały swoje role?

Od dawien dawna ojcowskie role były przekazywane przez starszych. Młodzi chłopcy przechodzili pewne formy inicjacji. Na przykład u Słowian był to zwyczaj postrzyżyn, po którym chłopcy mieli prawo wejść w świat mężczyzn. Z dumą więc nosili bat za pługiem swego ojca, chodzili na polowania, uczyli się, jak wypełniać role mężów i ojców. Dziś z uwagi na to, że przeszliśmy dwie duże rewolucje: industrialną i informatyczną żyjemy w zupełnie innym świecie. Niejednokrotnie ten młodszy ma większe kompetencje niż starszy. Nie ma więc już takich zależności. Ponieważ ojcowie nie szkolą już przyszłych ojców, zrodziła się Inicjatywa Tato.Net., by mężczyźni mogli od siebie wzajemnie czerpać inspiracje.

Przed współczesnymi ojcami są cele podobne do tych, jakie postawili sobie Kolumbowie rocznik 20. Wiedzieli, co to znaczy być patriotą w okresie niepodległości, ale szybko musieli wypracować standardy zachowań patriotycznych w czasie okupacji. Podobnie my musimy wypracować pewne wzorce, jak być ojcem w XXI wieku. Stworzyć swoisty dekalog ojców, który będzie jednocześnie dekalogiem spełnionego mężczyzny. Nie twierdzę, że poprzednie pokolenia źle wypełniały swoje obowiązki. Ich po prostu obowiązywały inne standardy, inny podział ról. Fundacja Cyryla i Metodego przeprowadziła badania, z których wynika, że co drugi ojciec uważa, iż dzisiaj trudniej być rodzicem. Wynika to zapewne z faktu, iż instytucja ojca i rodziny staje dziś przed problemami i wyzwaniami, jakich dziesięć czy dwadzieścia lat temu nawet sobie nie wyobrażaliśmy.

czytaj wiecej na: http://www.deon.pl/inteligentne-zycie/ojcostwo/art,79,ojcostwo-to-nie-tacierzynstwo.html

Rozpoczęcie kursu przedmałżeńskiego w sobotę, 21 stycznia, o godz. 17:00, w salce na dole

2012-01-15T20:32:00.000-08:00

Kurs przedmałżeński

w Jezuickim Ośrodku Milenijnym

Rozpoczęcie w sobotę, 21 stycznia, o godz. 5pm w salce na dole

Kocham cię życie - uparcie i skrycie

2012-01-15T00:30:00.000-08:00

Uparcie i skrycie
och życie kocham cię kocham cię
kocham cię nad życie
W każdą pogodę
potrafią dostrzec oczy moje młode
niebezpieczną twą urodę

Kocham cię życie
poznawać pragnę cię pragnę cię
pragnę cię w zachwycie
choć barwy ściemniasz
wierzę w światełko które rozprasza mrok

Czy wiesz, czego potrzebują rodzice?

2012-01-15T00:00:00.000-08:00

W zasadzie nie ma sensu pytać, jakiego rodzaju wsparcia potrzebują dzieci. Gdzie miałyby go szukać, jeśli nie u rodziców? A zatem pierwsze pytanie musi brzmieć: jakiego wsparcia potrzebują rodzice? Aby móc zaproponować dziecku pomoc, jakiej potrzebuje, każdy rodzic powinien najpierw znaleźć swoje własne, wewnętrzne oparcie.

Wychowywanie dziecka oznacza przede wszystkim bezwarunkową akceptację i miłość opartą na ważnych dla niego zasadach. Wychowanie to praca serca i cierpliwości.

Nie jestem za wychowaniem autorytarnym, ani też za zbyt liberalnym; nie opowiadam się także za leniwym kompromisem pomiędzy tymi dwiema koncepcjami. Całą moją pewność opieram na nieustannie kształtującym się porządku stworzenia. Polecam to także rodzicom.

Porządek stworzenia istniał, nim człowiek zaludnił tę planetę. Przybliża je historia stworzenia. Tam wszystko obraca się wokół najwyższej zasady, w której znajdują swoje powiązanie wszystkie energie - zasady przeciwieństw, zasady biegunowości. Siła rodzi się jedynie między przeciwnymi biegunami, tak jak prąd powstaje pomiędzy biegunem dodatnim a ujemnym. Regularny oddech płynie od wdechu do wydechu. Chodzenie możliwe jest dzięki współgraniu lewej i prawej stopy. Dziecko nauczy się rozróżniać dobro i zło tylko wtedy, gdy jedno będzie mu się kojarzyć z radością i jasnym: "Tak", a drugie - ze złością i wyraźnym: "Nie".
Rodzice powinni znać fazy rozwoju dziecka. Najpierw dziecko jest małe, bezradne i potrzebuje ochrony. Z początku potrzebuje bezwarunkowej bliskości i pewnej więzi z matką, jej zaufania, a potem także więzi z ojcem. Dziecko może zaufać w przyszłości innym i samemu sobie jedynie wówczas, gdy w dzieciństwie rozwinęło swoją pierwotną ufność. Jeśli otrzymało wystarczająco dużo miłości, może ją potem przekazać dalej. Jedynie z bezpiecznego gniazda dziecko wyruszy odważnie na podbój zewnętrznego świata. Jedynie wówczas, gdy jego "Ja" nie musi lękać się swojego buntu, ma odwagę wejść w dialog z "Ty" i rozwijać własną wolę.

Rodzice powinni również znać potrzeby dzieci, ponieważ im je powierzono. Dziecko potrzebuje przede wszystkim bezpieczeństwa. Dopiero wówczas może rozwijać swoją wolę i chęć usamodzielnienia się. Kolejność odwrotna jest produktem działania sfrustrowanych intelektualistów, którzy na pierwszym miejscu stawiają raczej własną potrzebę rekompensaty niż potrzeby dziecka.

Zastanówmy się dokładniej nad bardzo sensownym postulatem, który brzmi: "Znajdźmy czas dla dzieci". Nie jest ważne, ile czasu darujemy dziecku, chodzi raczej o to, jak ten czas z nim spędzamy. I tak na przykład nie ma sensu wielokrotne przywoływanie dziecka, jeśli potem mamy zamiar rezygnować z zaproszenia. Podobnie nie warto spędzać wieczoru z krzyczącym dzieciakiem, pozwalając mu na wielogodzinne bieganie po mieszkaniu tam i z powrotem, lub jeżdżąc autem dookoła bloku w nadziei, że głośne wibracje silnika uspokoją małego krzykacza. O wiele sensowniej byłoby poświęcić dziecku odpowiednio dużo czasu, pozwalając mu na przeżycie frustracji. Jeśli tylko już rozumie, co się do niego mówi, matka lub ojciec mogą trzymać je w ramionach, wyjaśniając cierpliwie to czy tamto lub opowiadając historie, które mogą posłużyć jako przykład. Wychowanie bez miłości zamieniłoby się w tresurę.

Wychowanie to inwestowanie bez rozmyślania o celu i zyskach. To miłość bezinteresowna. Oznacza pełne oddanie się do dyspozycji, bez odrzucenia dziecka. Wychowanie nie tylko oznacza respekt dla indywidualnej drogi dziecka, ale i popieranie przykładem z własnego życia, by ułatwić mu start.

Można spokojnie wyjść z założenia, że każde dziecko rodzi się z cechami, zdolnościami i umiejętnościami potrzebnymi do życia. Zadaniem rodziców jest uważne towarzyszenie mu, aby w granicach określonych jasnymi regułami mogło nabyć wiedzę o swoich możliwościach i je rozwinąć.

Fragment książki: O miłości, która daje wsparcie. Czyli jak kochać dziecko - Jirina Prekop

Jak ma się zazdrość do prawdziwej miłości?

2012-01-14T09:41:00.000-08:00

Zanim nauczycie się kochać innych, nauczcie się szanować samych siebie. Kto nie ma szacunku dla siebie, nie może kochać.
Nie mylcie miłości z uczuciami czy emocjami wywołanymi zainteresowaniem drugą osobą. Prawdziwa miłość jest owocem dyscypliny, treningu.
Nie mylcie miłości z posiadaniem.
Miłość jest wyrazem dojrzałości. Prowadzi do niej długa indywidualna droga.
Nie mylcie miłości z zależnością od drugiej osoby, z potrzebą wsparcia, z obawą przed samotnością, z konformizmem, z fizycznym pożądaniem. Miłość jest zdolnością do bycia, do autonomicznego istnienia, do transcendencji.
Miłość jest, z definicji, relacją wertykalną, nie horyzontalną. Mogą Jej doświadczyć ci, którzy zdołali wznieść się ponad horyzontalność pieniądza, władzy, seksu, sukcesu.
Osoba powierzchowna nigdy nie będzie mogła kochać.
Kto nie doświadczył duchowego cierpienia, nie zna miłości.
Miłość jest rzeczą piękną. Jest jak kwiat: Jeśli dopuścisz do tego, by zabrakło mu wody, umrze.
Wszyscy mówią o miłości. Wielu ludziom wydaje się, że kochają; w rzeczywistości kochają nieliczni. Ludzie nie umieją kochać. Miłość jest pokorą, nie uległością. Miłość jest słodyczą, nie przesłodzeniem. Miłość jest zdolnością do cierpienia, nie masochizmem. Miłość jest zdolnością do podejmowania decyzji, nie sadyzmem. Miłość jest umiejętnością powiedzenia również nie. Miłość jest wybieraniem. Miłość jest zachowywaniem zawsze własnej godności. Miłość jest pragnieniem dobra drugiej osoby, innych ludzi. Miłość nie jest egoizmem. Miłość jest prawdą.

wiecej na: http://www.deon.pl/inteligentne-zycie/ona-i-on/art,107,jak-ma-sie-zazdrosc-do-prawdziwej-milosci.html

Mama zaangażowana społecznie

2012-01-14T00:30:00.000-08:00

Mama zaangażowana społecznie

Niemal każda kobieta staje w pewnym momencie przed dylematem. Pozostać dłużej w domu z malutkim dzieckiem, czy wracać do pracy? Podjąć pracę pełnowymiarową, dającą perspektywę rozwoju zawodowego, czy poprzestać na skromnej części etatu? Nie ma gotowych odpowiedzi na takie pytania. Wielu matkom wspaniale udaję się godzić ze sobą dwie sfery aktywności, rodzinną i zawodową.

Część jednak decyduje się na dłuższy urlop wychowawczy, zdając sobie sprawę jak ważna jest rola matki w życiu dziecka W dużej mierze, dzięki niej wzrasta ono i rozwija się w poczuciu bezpieczeństwa i stabilności. To dzięki niej kształtują się w nim pojęcia, wartości i pozytywne nawyki. Wysiłek matki, która mądrze towarzyszy dziecku w jego wzrastaniu, jej stałe i konsekwentne działania w kierunku kształtowania jego charakteru, to kapitał, z którego dziecko będzie czerpać przez całe życie.

Czas spędzony z dziećmi w domu nie musi być dla matki czasem straconym. Każda z młodych mam zdaje sobie sprawę z tego, jak wiele nowych umiejętności nabywa. Wraz z powiększaniem się rodziny, staje się mistrzynią wielu zawodów. Najczęściej bywa w równym stopniu dietetyczką, szefem kuchni, księgową, pedagogiem, kierowcą i nierzadko mediatorem konfliktów interpersonalnych oraz ratownikiem przed-medycznym. Rosnąca ilość obowiązków sprawia, że konieczne staje się coraz lepsze zarządzanie czasem. Pojawia się umiejętność wykorzystywania każdej minuty, angażowania do pomocy starszych dzieci i takiego planowania dnia, aby znalazł się czas zarówno na wypełnienie wszystkich obowiązków domowych jak i rozmowę z dziećmi, wspólny odpoczynek oraz realizację zainteresowań.

Tymczasem w Polsce wciąż pokutuje przekonanie, że macierzyństwo ogranicza kobiety, że zamyka je w domu i odcina szanse na aktywność i realizację własnego potencjału. A przecież każda matka doświadcza tego, jak wielkie pokłady energii wyzwala pojawienie się na świecie dzieci. Tę energię można wykorzystać do działań nie tylko związanych z prowadzeniem domu i opieką nad dziećmi. Takie było właśnie doświadczenie kobiet, które we wrześniu 2002 roku powołały do istnienia stowarzyszenie „Kuźnia Milanowska”.

więcej na: http://www.silnarodzina.pl/mama-zaangazowana-spolecznie,191,794,a.html

oraz że cię nie opuszczę

2012-01-13T15:55:00.000-08:00

Umierający ojciec chce widzieć córkę from opocznianiepl on Vimeo.

Rodzina, która jada razem, pozostaje razem

2012-01-12T00:30:00.000-08:00

Gdybyśmy chcieli kształtować nasze zwyczaje żywieniowe na podstawie tego, co proponują nam niektóre reklamy produktów żywnościowych, posiłek rodzinny polegałby na tym, że każdy – gdy tylko poczuje głód – bierze swoje ulubione danie z lodówki i zasiada przed telewizorem, by go spożyć. Nie tylko zdrowa intuicja i wielowiekowa tradycja, ale i wiele badań wskazuje na to, że taki sposób funkcjonowania rodziny, zdecydowanie jej nie służy. Okazuje się bowiem, że codzienny, wspólny posiłek, może mieć niemal magiczny wpływ na naszą rodzinę.

Nasze rodzinne posiłki
Bardzo ciekawych i kompleksowych danych na temat rodzinnych posiłków w Polsce i innych krajach dostarcza raport „Knorr. Każdy posiłek to okazja” z 2009 roku. Możemy tam przeczytać m.in., że w Polsce wspólny posiłek główny ze wszystkimi członkami rodziny spożywany jest częściej w weekendy (71% w niedziele i 63% w soboty), niż w dni powszednie (46-48%).

62% badanych spożywa posiłek główny wraz z rodziną przy stole. Pozostali jedzą przed telewizorem (20%) lub siedząc w innym miejscu i wykonując jednocześnie inne czynności (15%). Jedzenie przy wspólnym stole jest najmniej popularne wśród osób młodych w wieku od 18 do 29 lat.

Wspólnemu spożywaniu posiłku towarzyszą najczęściej:

•    rozmowy z osobami przy stole (87%)
•    pogawędki (81%)
•    cieszenie się posiłkiem (75%)
•    omawianie planów na przyszłość (58%)
•    oglądanie telewizji (50%)

Dokończenie na : http://www.silnarodzina.pl/rodzina--ktora-jada-razem--pozostaje-razem,199,794,a.html

Cudownych rodziców mam...

2012-01-11T00:30:00.001-08:00

Wymagaj od siebie tego, czego wymagasz od dzieci!

2012-01-11T00:30:00.000-08:00

Wymagaj od siebie tego, czego wymagasz od dzieci!

Wychowanie jest nieodłącznie związane z wymaganiem. Nie chodzi oczywiście o to, by bezwzględnie wymagać od dzieci samych sukcesów czy też stawić przed nimi nierealistyczne cele. Jednak prawdziwa miłość rodzicielska wiąże się ściśle z wymaganiem, ponieważ miłość oznacza pragnienie dobra drugiego człowieka, a takie pragnienie dobra zakłada – szczególnie w przypadku wychowania – pragnienie jak najpełniejszego rozwoju dziecka, co z kolei nie jest możliwe bez stawiania przed nim ambitnych celów i korygowania zachowań, które mu nie służą.

Jeśli więc chcemy naprawdę wychowywać, musimy wymagać, ale jeśli chcemy wymagać od dzieci, to musimy zacząć od wymagań względem samych siebie. Nie na darmo mówi się, że Ojciec Przykład jest najlepszym kaznodzieją i przekonuje lepiej niż najbardziej kwieciste „kazania”. Jeśli tata będzie wymagał od dzieci, żeby jadły wszystkie potrawy, a sam będzie wybrzydzał przy każdym posiłku, to z pewnością nie zbuduje w ten sposób swojego autorytetu i wizerunku osoby spójnej wewnętrznie. To samo dotyczy wymagania porządku w pokojach i rzeczach dzieci, podczas gdy sypialnia rodziców wygląda jak po przejściu trąby powietrznej. Nie możemy się więc oszukiwać – jeśli my nie damy dobrego przykładu, całe wychowanie będzie działać w sposób bardzo ograniczony.

Dlatego też można powiedzieć, że wychowanie jest procesem dwukierunkowym – my wychowujemy dzieci, ale to zmusza nas do dawania dobrego przykładu, a przez to wychowuje nas samych. Nie należy więc się złościć, jeśli dzieci wytykają nam czasem nasze niekonsekwencje – „Tato, mówiłeś, że nie można kłamać, a przed chwila kazałeś mi powiedzieć przez telefon, że nie ma Cię w domu”, „Mamo, mówisz mi ciągle, że pieniądze nie są najważniejsze, ale często wypominasz tacie, że nie zarabia tak dobrze, jak wujek Krzysiek”. W takich chwilach nie należy się gniewać, lecz raczej zastanowić się, skąd się ta niekonsekwencja bierze i co MY powinniśmy w tej sprawie zmienić.

Nie oznacza to wcale, że dzieci mają takie same prawa jak rodzice. Jest więc rzeczą naturalną, że to rodzice ustalają w domu zasady, a dzieci ich przestrzegają, że rodzice mają ostateczny głos w najważniejszych sprawach dotyczących rodziny i wychowania. Musimy jednak zawsze pamiętać, że dzieci nie tylko nas bacznie obserwują, ale w gruncie rzeczy chcą nas naśladować. Jeśli więc postępujemy inaczej niż nauczamy, to możemy być niemal pewni, że wcześniej czy później to właśnie wzór naszego postępowania będzie ich drogowskazem w życiu.

wiecej informacji na www.silnarodzina.pl

Expecting.a.Miracle - Czekając na cud (film w języku polskim)

2012-01-10T16:00:00.000-08:00

Expecting.a.Miracle - Czekając na cud (film w języku polskim)

Małżonkowie bardzo pragną mieć pełną rodzinę, z dzieckiem...

Po oglądnięciu - prośba o komentarze pod tym postem

Gosia i Józek

2012-01-10T12:01:00.000-08:00

28 lat po szczęśliwym ślubie opowiedzieli o swojej miłości, ale także o nieporozumieniach i awanturach.

Przepis na dobry dzień

2012-01-09T19:17:00.000-08:00

Wziąć łyżeczkę modlitwy -

a nie żałować,
taką dużą, aby nadała całemu dniu
woń Ducha nadprzyrodzonego.
Dać porządną garść cierpliwości
i zmieszać z utłuczoną masą dobroci
– nigdy jej nie jest za dużo.
Do smaku soli mądrości
przechowywanej w naczyniu roztropności.
Wanilia dobrego humoru
i skórka pomarańczowa życzliwego uśmiechu
podnosi smak.
Przydadzą się też
rodzynki opanowanych nerwów i spokoju,
a za to wystrzegać się za wszelką cenę
gorzkich migdałów.
Przyprawę tę podsypać
dobrą dozą miłości własnej
zmiażdżonej na proszek w moździeżu pokory.
Ciasto starannie wymieszać
ręką odpowiedzialności,
sumiennie rozwałkować.
Przełożyć konfiturami dobrych uczynków
wsunąć w piec Żarliwej Miłości Boga i bliźniego.
S M A C Z N E G O …
I zdrowia do tego
oraz uśmiechu pełnego….

rodzice z dziećmi w wieku 10-14 lat

2012-01-06T15:42:00.000-08:00

Zwiastun Programu Wzmacniania Rodziny from arek on Vimeo.

Dezyderata

2012-01-05T11:19:00.000-08:00

Dezyderata

Krocz spokojnie wśród zgiełku i pośpiechu, pamiętaj jaki spokój może być w ciszy. Tak dalece jak to możliwe, nie wyrzekając się siebie, bądź w dobrych stosunkach z innymi ludźmi. Prawdę swą głoś spokojnie i jasno, słuchając też tego, co mówią inni: nawet głupcy i ignoranci, oni też mają swą opowieść. Jeżeli porównujesz się z innymi możesz stać się próżny lub zgorzkniały, albowiem zawsze będą lepsi i gorsi od ciebie. Ciesz się zarówno swymi osiągnięciami jak i planami. Wykonuj z sercem swą pracę, jakkolwiek by była skromna. Jest ona trwałą wartością w zmiennych kolejach losu. Zachowaj ostrożność w swych przedsięwzięciach - świat bowiem pełen jest oszustwa. Lecz niech ci to nie przesłania prawdziwej cnoty; wielu ludzi dąży do wzniosłych ideałów i wszędzie życie jest pełne heroizmu. Bądź sobą, a zwłaszcza nie zwalczaj uczuć; nie bądź cyniczny wobec miłości, albowiem w obliczu wszelkiej oschłości i rozczarowań jest ona wieczna jak trawa. Przyjmuj pogodnie to, co lata niosą, bez goryczy wyrzekając się przymiotów młodości. Rozwijaj siłę ducha, by w nagłym nieszczęściu mogła być tarczą dla ciebie. Lecz nie dręcz się tworami wyobraźni. Wiele obaw rodzi się ze znużenia i samotności. Obok zdrowej dyscypliny bądź łagodny dla siebie. Jesteś dzieckiem wszechświata: nie mniej niż gwiazdy i drzewa masz prawo być tutaj i czy to jest dla ciebie jasne czy nie, nie wątp, że wszechświat jest taki jaki być powinien. Tak więc bądź w pokoju z Bogiem, cokolwiek myślisz o Jego istnieniu i czymkolwiek się zajmujesz i jakiekolwiek są twe pragnienia; w zgiełku ulicznym, zamęcie życia, zachowaj pokój ze swą duszą. Z całym swym zakłamaniem, znojem i rozwianymi marzeniami ciągle jeszcze ten świat jest piękny. Bądź uważny, staraj się być szczęśliwy.

dzisiejsze wypowiedzi Barbary

2012-01-03T18:17:00.000-08:00

Przed wyjazdem i powrotem do Polski Barbara udzieliła długiego wywiadu o sobie, swoim pobycie i o swojej rodzinie. Teraz jest u siebie, w rodzinie. Dzisiaj słuchała audycji "W dobrym czasie" razem ze wszystkim słuchaczami. Napisała mi potem na Facebooku:

Drogi Ojcze Jerzy, pragne serdecznie podziekowac za link do radia WPNA 1490, wysluchalam calej godzinnej audycji dzieki temu, ze kliknelam i od razu weszlam w radio. Wydaje mi sie, ze Slawek niezle to zmontowal, a na dodatek jak sluchalam swego gadania, to wszedl moj syn i sluchal razem ze mna, pozniej skwitowal, mamus jak dobrze, ze juz wrocilas. Takze piekne dzieki za wszystko, usciski gorace, Basia

Silna Rodzina

Po co nam Wielki Post?

U progu kolejnego Wielkiego Postu trzeba sobie uświadomić stan własnej duszy, własną małość i grzeszność. Nie poprzestawajmy na posypaniu głowy popiołem.

Czterdzieści dni postu

Popiół i pokuta

Nabożeństwa wielkopostne

Wielki Post - pokuta ubarwiona miłością - Bronisław Mokrzycki SJ

Modlitwa - wyraz miłości do Boga

Post - wyraz uporządkowanej miłości do siebie samego

To nie gwożdzie Cię przybiły...

dzisiejszy Patron: święty wdowiec – Feliks Trzeci, papież

ojciec Paweł Bandurski: zaproszenie na Weekend Małżeński

... skoro nam się poszczęściło, że tu do nas przyszła miłość...

O leczeniu miłości

above & below

dzisiejszy Patron: święty Roman Jurajski

Słowo Odwieczne

dzisiejszy Patron: święty papież Hilary, rodem z Sardynii

Sztuka słuchania. Dlaczego warto słuchać?

Dlaczego warto słuchać?

dzisiejszy Patron: „święty uśmiechu”: kleryk Francesco Possenti – Gabriel od Matki Bożej Bolesnej

Rany niezagojone, ograniczają naszą wolność - Jan Konior SJ

Przebaczenie jest łaską i aktem wolnej woli. Zawsze odnosi się do świadomego zła - mniejszego lub większego - popełnionego względem nas.

Między dzieciństwem a dorosłością - Krzysztof Biel SJ

Wielki Post to może być "Twój Czas" - bp Janusz Kaleta z Kazachstanu cz 3

Jak wygląda życie i praca biskupa w Kazachstanie? cz. 1

Weekend Malzenski - Rekolekcje dla par

To szczęście jest szczęściem cichym - Sylwia Schneider

Szczęśliwe związki to rzecz najważniejsza w życiu. Dają one człowiekowi radość, poczucie sensu, bezpieczeństwa i ciepła. To one sprawiają, że czujemy się zdrowsi i młodsi. Dobre relacje są czymś bardzo cennym, co trzeba ochraniać i pielęgnować.

Dzisiejszy Patron: biskup Polikarp ze Smyrny / Swiaszczennomuczenik Polikarp, jepiskop Smirnskij

Bóg zapłać!

Wielki Post to może być "Twój Czas" - bp Janusz Kaleta z Kazachstanu - cz. 2

Wielki Post to może być "Twój Czas" - bp Janusz Kaleta z Kazachstanu cz.1

Dzisiejszy Patron: męczennik obozów koncentracyjnych: bł. Wincenty Frelichowski

"Jezu, ufam Tobie" obraz

Dzisiejszy Patron: katolicki i prawosławny – św. Papiasz z Hierapolis / Swiaszczennomuczenik Papij Ierapolskij

Wielkopostne i Wielkanocne spotkania - medytacje wielkopostne

Wielkopostne i Wielkanocne spotkania

Refleksje nad tekstami Ewangelii pomogą Ci głębiej przeżyć ten ważny czas, uwierzyć w miłość Boga i doświadczyć radości Zmartwychwstania.

POCHMURNE TWARZE CZY NAMASZCZONE OBLICZA

Prawdziwe przemawiające oblicze

ŻYCIE ALBO ŚMIERĆ - WYBÓR NALEŻY DO MNIE

Przytul mnie...do Swoich ran

Mariola & Andrzej = wiara + miłość = silna rodzina (NAGRANIE AUDYCJI "W DOBRYM CZASIE" Z WTORKU - BEDZIE DOSTEPNE PRZEZ KILKA DNI)

Bóg zapłać!

Bóg zapłać!

Dzisiejszy Patron: święty poeta – męczennik Robert Southwell, jezuita

Co to jest milosc? Dzieci wiedza lepiej :)

Miłość nie umarła, potrzebuje tylko oddechu

Miłość nie umarła, potrzebuje tylko oddechu

Nie istnieje żaden pewny objaw, który by mówił, kiedy uczucie pomiędzy kobietą a mężczyzną nieodwołalnie się kończy. My sami często nie czujemy tego w sobie jednoznacznie.

Dzisiejszy Patron: św. Jan Ogilvie

Jesteś światłem - Tomek Kamiński

Ja się z nią rozejdę, dłużej nie wytrzymam! - Józef Augustyn SJ

Ja się z nią rozejdę, dłużej nie wytrzymam!

Bóg zapłać!

Co dzieci wiedzą o Miłości.. ?

Tak Cudowna - Tomek Kaminski

Niebezpieczne związki

Niebezpieczne związki

Związek niezrównoważony

Ognioodporny - próba ogniowa - Fireproof - uratuj swoje małżeństwo

Ognioodporny-próba ogniowa-Fireproof-uratuj swoje małżeństwo

Zaufaj Panu !!!

Mężczyzna musi oddalić się od matki - Józef Augustyn SJ

Mężczyzna musi oddalić się od matki- Józef Augustyn SJ

tance gosia i jozek (Z WYWIADU RADIOWEGO)

Ile kalorii ma jeden pączek?

Cudownego Dnia Sw. Walentego - czyli "walentynek"

Miłość to wierność wyborowi Twojego Serca

Piosenka dla wszystkich zakochanych

National Marriage Week USA - February 7 -14

Together For Marriage

more info:

Recommended Reading

Select Publications

Bóg cudów - lektor PL (FULL MOVIE 1:25:03)

Bóg cudów - God of Wonders

USA: katolicki Tydzień Małżeństwa

USA: katolicki Tydzień Małżeństwa